लघुकथा: शून्य वक्षस्थल | हाम्रो कथाघर

लघुकथा: शून्य वक्षस्थल
— नारायण नाथ योगी

मेनुका ऐनाअगाडि उभिएर आफ्नै प्रतिबिम्ब नियाल्दै थिइन्। कसिलो शरीर, पुष्ट वक्षस्थल—बाहिरबाट हेर्दा उनी पूर्ण देखिन्थिन्। तर, भित्रभित्रै उनी आफूलाई एउटा ‘सुक्खा मरुभूमि’ महसुस गर्थिन्। विवाह भएको सात वर्ष बितिसक्दा पनि उनको वक्षस्थलले त्यो मातृत्वको न्यानोपन र दूधको सुगन्ध महसुस गर्न पाएको थिएन।

उनका स्तनहरूमा एउटा तीव्र तिर्खा थियो—एउटा कलिलो मुखको स्पर्श, जसले उनलाई ‘आमा’ भएको पूर्णता दियोस्। एउटा नवजात शिशुले आफ्नो सानो गिजाले उनको ममतालाई तान्नेछ र ती स्तनहरू वात्सल्यले रसाउनेछन्। तर, समयको हरेक चक्रसँगै उनको त्यो चाहना बाँझो साबित भइरहेको थियो। डाक्टरका रिपोर्टहरूले उनलाई ‘अक्षम’ घोषित गरिसकेका थिए, जसले उनको स्त्रीत्वमाथि नै प्रश्न उठाएको थियो।

राति जब प्रकाश निभ्थ्यो, उनको शरीर एउटा निर्जीव भूमिकामा मात्र सीमित हुन्थ्यो। उनका श्रीमान्‌का लागि ती स्तनहरू केवल ‘यौनिक खेलौना’ थिए। अँध्यारोमा उनको देहमाथि चल्ने कर्कश हातहरूले कहिल्यै त्यहाँ लुकेको मनोवैज्ञानिक रिक्तता र पीडा बुझ्न खोजेनन्। श्रीमान्‌को स्पर्शमा केवल क्षणिक उत्तेजना र भोग हुन्थ्यो। मेनुकालाई लाग्थ्यो, ती हातहरूले उनको ममताको मन्दिरमा कलङ्क पोतिरहेका छन्।

“के म केवल एउटा खेलौना मात्र हुँ? के मेरो अस्तित्व केवल कसैको तृप्ति मेट्नु मात्र हो?” उनी अँध्यारोमा सिलिङतिर हेर्दै सोच्थिन्। जब श्रीमान् सन्तुष्ट भएर निद्रामा झुल्थे, मेनुकाका स्तनहरू गह्रौँ भएर आउँथे—दूधले होइन, बरु भित्र दबेका नुनिला आँसु र भयानक रित्तोपनले। उनको शरीरको त्यो भाग, जो सिर्जना र पोषणको प्रतीक हुनुपर्ने थियो, आज केवल एउटा उपभोग्य वस्तुमा खुम्चिएको थियो।

उनको मनोविज्ञानमा एउटा ठूलो खाडल बन्दै गयो। उनी ऐनामा आफ्नै शरीर हेर्दा पनि अचेल हीनताबोध गर्थिन्। ती स्तनहरू, जो रसाउन आतुर थिए, आज समाजको नजरमा ‘बाँझो’ र ओछ्यानमा एउटा ‘यन्त्र’ मात्र बनेका थिए।

–०००–
इटहरी, सुनसरी