कविता: प्रेमको आयतन | सरस्वती पुडासैनी | हाम्रो कथाघर

‘रोज डे’ मा तिमीले गुलाब थमायौ,
तर सत्य त यो हो—
गुलाबको सुगन्धभन्दा पहिले
तिम्रो उपस्थितिको आभास
मेरो अन्तरमनमा शान्तरूपमा फुलिसकेको थियो ।

‘प्रपोज डे’ मा ओठ काँपे,
शब्द अधुरै रोकिए,
क्षणभर लाग्यो—
समय आफैँ थामिएको जस्तो,
संसारले आफ्नो गति बिर्सिएको जस्तो ।

तर आँखाले भने,
मौनमै स्वीकार गरिसकेको थियो—
“तिमी नै मेरो जीवनको उत्तर हौ ।”

‘चकलेट डे’ मा हामीले मिठास साट्यौँ,
तर हाम्रो कथा केवल गुलियोमात्र थिएन ।
त्यहाँ पीडाका चुनौतीहरू थिए,
लामो कहालीलाग्दा दिनहरू थिए ।
तर सँगै हुँदा
दुःख र दूरीभन्दा परको अदृश्य आत्मीयता
हामीले महसुस गर्‍यौँ ।

‘टेड्डी डे’ ले न्यानोपन खोज्यो—
भीड, कोलाहल र प्रदर्शनभन्दा टाढा,
हामी केवल
एकअर्काको धड्कन सुन्न चाहन्थ्यौँ ।

‘प्रमिस डे’ मा हामीले कसम खायौँ—
हात नछोड्ने, साथ नतोड्ने ।
तर समयले सिकायो—
कसम शब्दको औपचारिकतामात्र होइन,
त्यो त कर्मको निरन्तरता हो ।

‘हग डे’ मा अँगालोले
समयलाई केही क्षण थामेजस्तो गर्‍यो ।
हावाले आफ्नो बहाव बिर्सेजस्तो लाग्यो ।
हामीले मनमनै चाह्यौँ—
यो क्षण सधैँका लागि
यहीँ अड्कियोस् ।

‘किस डे’ मा शब्दहरू मौन भए ।
मौन नै सबैभन्दा साँचो भाषा बन्यो,
जहाँ भावनाले
उच्चारणभन्दा स्पष्ट अर्थ पायो ।

अनि आयो ‘भ्यालेन्टाइन डे’—
तर आजको भ्यालेन्टाइन
उपहारको आकारले मापन गरिन्छ भावना,
लाइक र कमेन्टले तौलिन्छ सम्बन्धको गहिराइ ।

तर साँचो प्रेम—
एक हप्ताको उत्सव होइन,
न त गुलाब, चकलेट र टेड्डीको व्यापार ।

साँचो प्रेम त
अत्यन्त कठिन क्षणमा पनि
साथ दिने भरोसा हो,
आँसु झर्दा हात समात्ने साहस हो,
र भीडभन्दा टाढा
एकअर्काको सम्पूर्ण सत्य स्वीकार गर्ने
हिम्मत हो ।

‘भ्यालेन्टाइन विक’
मात्र मायाको उत्सव होइन ।
न हप्ताभर सीमित,
न महिनाभर सीमित,
न वर्षभर मात्र सीमित ।
माया त त्यो हो
जो जीवनभर
मुटुभित्र
निस्वार्थ रूपमा बाँचिरहन्छ ।