कविता : क्रान्ति | भूमिका गैरे तिमिल्सिना | हाम्रो कथाघर

ऊ क्रान्तिको अर्थ भन्छ—
भाषणमा क्रान्ति, दङ्गाफसादमा,
मासमा क्रान्ति, नारा-जुलुसमा,
कोणसभामा क्रान्ति, युद्धमा,
द्वन्द्वमा क्रान्ति, सडकमा,
प्रतिस्पर्धामा क्रान्ति, विद्रोहमा ।
ऊ
केवल दोहोर्याइरहन्छ,
केवल दोहोर्याइरहन्छ ।

म भन्छु—
हिमालको अटलतामा छ क्रान्ति,
र त शान्त रहन्छ !
पहाड अनि चट्टानमा छ क्रान्ति,
अडिग रहन्छ !
नदीमा छ क्रान्ति,
निरन्तर आफ्नो गति पछ्याइरहन्छ ।
झरनामा छ क्रान्ति,
सुस्साएर लगातार झरिरहन्छ ।
हावामा छ क्रान्ति,
मान्छे चलायमान छ ।
जमिनमा छ क्रान्ति,
फसल उत्पादन भइरहन्छ ।
आकाशमा छ क्रान्ति,
घामपानी वर्षिरहन्छ ।

बुवाको जिम्मेवारीमा छ क्रान्ति,
आमाको संस्कारमा ।
वृद्धको वैशाखीमा छ क्रान्ति,
युवाको जोसमा ।
बालकको तोते बोलीमा छ क्रान्ति,
दौँतरीको साथमा ।
दिदीको सामीप्यतामा छ क्रान्ति,
अटुट नातामा ।
सहनशीलतामा छ क्रान्ति,
सम्बन्धमा ।

विधवाको सेतो पहिरनमा छ क्रान्ति,
उसको सङ्घर्षमा ।
कविको विचारमा छ क्रान्ति,
बुलन्द आवाजमा ।
दुरदराजका गाउँमा छ क्रान्ति,
बेसहाराको आशमा ।
किसानको दश नङ्ग्रामा छ क्रान्ति,
गरिबको छाकमा ।
परिवारको बिछोडमा छ क्रान्ति,
फर्कने आशमा ।
आवाजविहीनका आवाजमा छ क्रान्ति,
उसको मौनतामा ।
अशक्तको पीडामा छ क्रान्ति,
उसको छट्पटीमा ।
लुप्त छन्, केवल लुप्त ।

के गर्छौ घमण्डको कुरा ?
धनको यदि घमण्ड हो भने
मृत्युशय्याबाट फर्काउन सक !
जवानीको यदि घमण्ड हो भने
बालापन बचाउन सक !
रूपको यदि घमण्ड हो भने
बुढ्यौली लुकाउन सक !
शासनको यदि घमण्ड हो भने
निलम्बन विश्वास टिकाउन सक !
बलको यदि घमण्ड हो भने
बुद्धिमत्ता जित्न सक !
म भनिरहन्छु, केवल भनिरहन्छु ।