कवि: सरस्वती पुडासैनी
घर बाहिरबाट हेर्दा
सबै कुरा सजिएको देखिन्छ—
हाँसोका उज्याला फ्रेमहरू,
तस्बिरमा स्थिर मुस्कानहरू,
र सम्बन्धका
सजिलै पढिने कथाहरू ।
तर भित्र—
भित्ताहरूले पनि धेरै कुरा भन्छन्,
तर सुन्ने कोही हुँदैन ।
कसले बोल्ने,
कसले चुप बस्ने,
कसले जित्ने,
कसले हार्ने—
यी सबै
मौनमै लेखिएका
अदृश्य नियमहरू हुन् ।
एउटै छानामुनि
मनहरू एउटै भाषा बोल्दैनन् ।
कोठाहरू फरक होइनन्,
तर भावनाहरू टुक्रिएका छन् ।
आफ्नोपनभन्दा धेरै
अहङ्कारले
घरको नक्सा नै फेरिदिएको हुन्छ ।
आमा–बुबाको माया पनि
कहिलेकाहीँ सन्तुलित हुँदैन—
एउटालाई भरोसाको उज्यालो,
अर्कोलाई भने
सधैँ शङ्का र प्रमाणको भारी ।
त्यसपछि,
एउटै आँगनभित्र पनि
कोही “आफ्नो” बनाइन्छ,
कोही आफैँभित्र हराइरहन्छ ।
परिवार—
जो न्यानोपनको अर्थ हुनुपर्ने थियो,
कहिलेकाहीँ
सबैभन्दा चिसो सम्झना बन्छ ।
सहारा खोज्दै
मनहरू टाढाबाट घर फर्किन्छन्,
तर आश्रय भेटिँदैन,
किनकि भित्रको दूरी
बाहिरको बाटोभन्दा ठूलो हुन्छ ।
बाहिर संसारलाई
“सबै ठीक छ” भनिरहँदा,
भित्र सम्बन्धहरू
पुरानो भित्तामा देखिएका
सूक्ष्म चिराजस्तै
बिस्तारै फैलिरहेका हुन्छन् ।
परिवार भत्किने आवाज
सधैँ सुनिँदैन—
कहिलेकाहीँ
शब्दविहीन सन्नाटाभित्र
बिस्तारै हराइरहेको
एउटा परिवार हुन्छ ।


