जीवनको घडी,
सधैँ टिक-टिक गर्छ,
तर कहिलेकाहीँ समय आफैँ
घडीबिना अड्किन्छ ।
आकाशमा उड्ने चरा
पखेटा नभए पनि
स्वप्नमा उड्छ,
तर पखेटा भएका मान्छे
थोरै जमिनभन्दा माथि उड्न
डराउँछन् ।
दीपको ज्योति
अन्धकारले खाइदिन्छ,
तर अन्धकार नै नभए
दीपको मूल्यको साँचो अर्थ
कहाँ हुन्थ्यो र ?
माटोले सहने आँसु
अङ्कुर बनेर फर्किन्छ,
तर मानिसले सहने पीडा
गीत बनेर फर्किन्छ ।
र, माटो, आँसु, पीडा, गीत—
यी सबैको सङ्गम
तिमी नआए जीवनमा
म नहुने सत्यमा टेकेर बाँच्नु मात्र हो ।
पिँजडामा बन्द पङ्क्षी,
नभएको स्वर्गको सपना ।
धर्तीको घाम तातो हुँदा पनि,
छायाँ खोज्ने आत्मा ।
घडीको काँटा रोकिएर पनि
समय त रोक्दैन नि,
त्यस्तै तिमीबिना
यो मुटु श्वास त लिन्छ
तर जिउँदो रहँदैन ।