कविता : उदयको अठोट | विवश चौलागाईं | हाम्रो कथाघर

घाम अस्ताउनुपूर्व,
जून चम्कनुपूर्व,
म उदाउनु छ।

मलाई अँध्यारो मन पर्दैन,
तर अँध्यारोबिना
उज्यालोको मूल्य थाहा
कहाँ पाउँछ र मान्छे ?
त्यसैले, जब रात गहिरिन्छ,
मलाई लाग्छ —
यो नै मेरो उदाउने समय हो।

हावाले कहिलेकाहीँ दिशा बदल्छ,
वर्षाले बाटो बगाउँछ,
तर म थामिएर पनि हिँड्न सिकेको छु;
किनकि मेरो यात्रा
कुनै गन्तव्यसम्म पुग्न होइन,
उदाउने हिम्मत देखाउन हो।

संसारले कहिलेकाहीँ भन्यो —
“अब त ढलिस्, अब त थाकिस्।”
तर मनभित्रको सानो स्वरले भन्यो —
“नअडी, अझै केही बाँकी छ।”
त्यो सानो स्वर नै मेरो बिहान हो,
त्यो स्वर नै मेरो घाम हो।

घाम अस्ताउँछ,
तर अस्ताउँदाको चमक
अझै आकाशमा बाँकी रहन्छ।
त्यो चमकले मलाई सम्झाउँछ —
अन्त्य पनि एउटा सुन्दर रूपान्तरण हो।

म उदाउँछु —
सपना लिएर, आशा लिएर,
र जीवनलाई अर्थ दिने
हरेक क्षणलाई अँगालेर।

यदि कहिल्यै
उदाउन सकिनँ भने पनि,
म अस्ताउँछु,
तर पराजयझैँ होइन — घामझैँ,
सम्मानका साथ।

किनकि म बुझिसकेँ —
अस्ताउनु अन्त्य होइन,
अर्को बिहानको तयारी हो।
र जब अर्को बिहान आउँछ,
म फेरि उदाउँछु,
नयाँ आशा, नयाँ घाम, नयाँ मुटु लिएर।

त्यसैले —
घाम अस्ताउनुपूर्व,
जून चम्कनुपूर्व,
म उदाउनु छ।

–०००–
हेटौँडा-११, भैरवकुञ्ज