लघुकथा : नाता | सुरेशकुमार पाण्डे | हाम्रो कथाघर

“नमस्कार म्याम !”– सन्जीवले दुवै हात जोड्यो।
“नमस्कार ! कसलाई खोज्नुभयो ?”– सङ्घारमै उभिएर सविनाले प्रश्न गरिन्।
अत्यन्तै सुन्दर मिलेको जिउडाल, बान्की परेको र गुलाबजस्तै फुलेको अनुहार देखेर सन्जीवका दुवै आँखा सविनाको अनुहारबाट एकटक हटेनन्।

“हजुरले कसलाई खोज्नुभयो ?”– सविनाले दोहोर्‍याएको प्रश्नले ऊ झसङ्ग भयो।

“म… म… म विनोदलाई खोज्दै…।”– सन्जीवले आफ्नो ध्यान सविनाको अनुहारबाट हटाउँदै भन्यो।
“ए ! ए !! हजुरले दाइलाई खोज्नुभएको हो ! उहाँ त भोलि मात्र आउनुहुन्छ, कतै जानुभएको छ।”– उनले भनिन्।

“हजुर कहाँदेखि आउनुभएको हो ? केही काम थियो कि ?”– उनले दुई प्रश्न एकैसाथ गरिन्।
“म बजारदेखि हो, काम त खास होइन। हामी साथी हौँ, त्यसैले भेटघाट गरौँ भनेर मात्र आएको।”– सन्जीवले आफू आउनुको कारण भन्यो। सविनाले विनोदलाई ‘दाइ’ भनेपछि ऊ ढुक्क देखिन्थ्यो।

“घरमा अरू त हुनुहुन्न, भित्र आउनुहोस् न, म चिया पकाउँछु।”– सविनाले भनिन्।
सन्जीव भने डराएझैँ थियो। उसले बस्नुभन्दा त्यहाँबाट जान ठीक सम्झियो। “होइन, म हिँडेँ। फेरि आउनुपर्ला कुनै दिन।”– त्यति भनेर ऊ हिँड्यो।

तर उसको मस्तिष्कमा सविनाकै अनुहार घुमिरहेको थियो। उसलाई सविनाभन्दा राम्री केटी यो दुनियामै छैन भन्ने लाग्यो। विनोद उसको साथी हो। विनोदले कहिल्यै आफ्नो बहिनीको बारेमा भनेको थिएन। ‘यति सुन्दर बहिनी रहिछे, अब ढिला नगरी उसको हात माग्नुपर्छ।’ सन्जीवले सविनालाई लिएर थुप्रै सपना देख्न थाल्यो।

सधैँ आमाबाले विवाह गर भन्दा नमानेको ऊ, अहिले विवाह गर्ने मन बनायो। अब घर गएर आमालाई मनको कुरा भन्नुपर्छ।’– सन्जीवले मनैमन भन्यो। एकै नजरमा सन्जीव कायल बनेको थियो र थुप्रै सपनाहरू भित्रभित्रै सजाउँदै थियो। त्यहीबेला सोही गाउँका जिम्मालसँग जम्काभेट भयो।

“अरे ! सन्जीव, कहाँबाट आयौ ?”– जिम्मालले बाटोमा भेटाएर सोधे।
ऊ झसङ्ग भयो। उसको ध्यान उतै थियो। “म विनोदको घरसम्म आएको थिएँ।”– उसले जिम्मालको हातमा ढोग गर्दै भन्यो।
“विनोद त हिजो कतै गएको हो, भोलि बल्ल आउँछ होला। घरमा को थियो ?”– जिम्मालले जानकारी गराउँदै सोधे।
“घरमा विनोदकी बहिनी थिइन्।”– सन्जीवले भन्यो।

“कहाँको बहिनी हुनु ! उनीहरू दुई भाइ मात्र त हुन्। ए… ए… बरु भाइबुहारी होलिन् सविना !”– जिम्मालले केही सोचेझैँ गर्दै प्याच्च भने।

–०००–
दाङ, घोराही-१८