कविता: प्रतिकार

सुष्मा दाहाल

म आगो होइन,
आगोको अँगालोबाट पलाएको
अँध्यारोको नाङ्गो चेत हुँ,
जसले रातलाई
उसकै कालो छालबाट तानेर
घामको घुँडामा फ्याँकिदिन्छ ।

प्रतिकार यति मात्र हो–
अन्धकारको अँध्यारो च्यातेर
आफ्नै प्रकाशको उज्यालो लेख्ने साहस ।

मेरो एक फोक्सो सासभित्र लुकिरहेको थियो
एउटा सिङ्गो विश्व, एक असमानता,
र एक गड्गडाहट !
म पवनको कोमल शतरञ्ज छाडेर
बनिरहेछु पहाडको कठोर चट्टानी मुटु,
जहाँ हरेक चट्टान अन्यायको घाउ देखाउँदै
माग्छन् मेरो शिराको रगत ।

म भुइँ हुँ,
जो पटक-पटक लडेर अधीरता चिर्दै
फेरि धीर रूपमा उठेर हलचल ल्याउँछु ।
मेरो हृदयको दरारमा साँचिएको छ शताब्दीभरिको मौनता
र त्यही मौनताले उमार्छ मभित्र विद्रोहको काँडा,
जसले अत्याचारको छाती चिर्न कुनै धार माग्दैन ।

म आँधी हुँ,
तर बदलिरहने मौसम होइन
विरोधको मुटुबाट जन्मिएको प्रतिशोध हुँ ।
म फूलहरू फ्याँक्दिनँ,
बरु तिनलाई यसरी झस्काउँछु कि
तिनका पत्र-पत्रले सिञ्चित गरून् नयाँ पराग,
जसले फुलाओस् अनन्त क्रान्तिको नवीन आभा ।

मेरो रक्तनलीमा नदी होइन,
प्रतिशोधको धारा बग्छ
जहाँ-जहाँ म बग्छु,
त्यहाँ झूठका सेतुहरू भत्किन्छन्
र बन्छन् सत्य अनि समानताका
चिरस्थायी पुलहरू ।

म एक यस्तो क्षण हुँ,
जसले इतिहासको काख च्यातेर
भोलिलाई पुनः लेख्छ– समन्यायको इतिहास !
म दमनको मृत अनुहारलाई सहअस्तित्वको रोगन लगाई
मानवताको अङ्कुर बनाउँछु ।

त्यो बेला म बोल्नेछैन,
शब्दमा सौन्दर्य भर्नेछैन
म त बीभत्स रूपमा भत्किनेछु,
अनि मात्र मेरा टुक्राहरूले
सत्यको पूर्ण आकृति बनाउनेछन्
जसलाई दुनियाँले चिन्नेछ–
‘प्रतिकार’ भनेर ।