कविता: मौनताको चित्कार: दागिएका सपना र अग्नि-शपथ

कवि: सलिन विष्ट

म एउटा उखेलिएको फूल हुँ,
जसलाई सुगन्ध लुट्नेहरूले
हिलोमा निमोठेर छोडिदिए ।
मेरो शरीरमा नीलडामहरू छैनन्,
ती त एउटा सभ्यताको अनुहारमा लागेका
अमेट कलङ्कका छिटाहरू हुन् ।
त्यो कालो रातको अन्धकारले
मेरो देह मात्र होइन,
मेरो आत्माको पवित्र मन्दिरलाई पनि
अपवित्र बनाउने दुस्साहस गर्‍यो ।
मैले चिच्याएँ, गुहार मागेँ,
तर ब्रह्माण्डको मौनता
यति भयानक थियो कि
मेरै आवाज ठोक्किएर
मेरै मुटुमा गाडियो ।

अनि यो समाज…!
जो मेरो घाउमा मलम लगाउन होइन,
मेरो चरित्रको अस्तित्व परीक्षण गर्न आउँछ ।
तिनीहरूका नजरहरू गिद्धझैँ छन्,
जसले मेरो पीडामा संवेदना होइन,
रमिता खोजिरहेका हुन्छन् ।
तिनीहरू भन्छन्–
“त्यो रात ऊ बाहिर किन थिई ?”
“उसको लुगा कस्तो थियो ?”
धिक्कार छ तिम्रो न्यायको तराजुलाई !
जहाँ अपराधी खुला आकाशमुनि
छाती फुलाएर हिँड्छ,
र म भने आफ्नै घरको अँध्यारो कुनामा
‘इज्जत’का नाममा जिउँदै गाडिन्छु ।
मलाई ‘अपवित्र’को छाप लगाउने यो संसार !
के तिम्रो नजर कहिल्यै
त्यो पापीको हातसम्म पुग्यो ?

मेरो आँसुलाई कमजोरी नसम्झ,
यो त मभित्र जलिरहेको
ज्वालाको पहिलो झिल्का मात्र हो ।
तिमीले मलाई ‘बलात्कृत’ भन्यौ,
मैले आफूलाई ‘विजेता’ ठानेकी छु ।
तिमीले सोचेका छौ– म टुटिसकेँ,
म अब कुनै अँध्यारो कुनामा
खुम्चिएर मर्नेछु ।
तर सुनिराख,
म त्यो फिनिक्स चरा हुँ,
जो आफ्नै खरानीबाट
पुनः जन्म लिन जानछ ।
मेरो अस्मिता
मेरो यो शरीरको छाला मात्र होइन,
मेरो अस्मिता मेरो अदम्य साहस हो ।

हो, म रोएँ,
म रातभरि कराएँ,
मैले आफ्नै हात र शरीरलाई घृणा गरेँ ।
तर अब पुग्यो !
अब म मेरो आँसुलाई हतियार बनाउनेछु ।
जुन समाजले मलाई औँला उठाएर हेला गर्छ,
भोलि त्यही समाजलाई
मेरो अस्तित्व स्वीकार्न विवश पार्ने
अठोट म आजै लिन्छु ।
तिमीले मेरो वर्तमानको फूल टिपेर फाल्यौ होला,
तर मेरो भविष्यको बगैँचा त अझै
मेरो अठोटको माटोमा सुरक्षित छ ।

अब मेरो ओठमा विलाप होइन,
एउटा भीषण गर्जन हुनेछ ।
म ती सबै पर्खालहरू भत्काउनेछु,
जसले नारीलाई
‘वस्तु’ र ‘इज्जत’का नाममा
कैदी बनाउन खोज्छ ।
म फेरि उठ्नेछु–
एउटा नयाँ बिहानीको किरण बनेर,
एउटा झुक्न नजान्ने हिमाल बनेर ।
मेरो यो नयाँ रूपमा
न कुनै सङ्कोच हुनेछ, न कुनै डर ।
म त्यो दिनको प्रतीक्षामा छैन,
म त्यो दिन आफैँ निर्माण गर्नेछु,
जहाँ न्यायले मेरो शिरलाई होइन,
अन्याय गर्नेको अहङ्कारलाई झुकाउनेछ ।
म मरेकी छैन,
म त भर्खरै मात्र आफ्नो
शक्तिमा जागृत भएकी छु ।
मेरो यो पुनरोदयले देखाउनेछ कि–
एउटी नारीलाई खरानी बनाउन खोज्नेहरू
एक दिन आफैँ त्यही ज्वालामा भष्म हुनेछन् ।
मेरो कथाको अन्त्य रोदनमा होइन,
एउटा गर्विलो विजयमा हुनेछ !