यौन-लघुकथा: विसर्जन
लघुकथाकार: नारायन नाथ योगी
एउटा तीव्र कम्पन र तातो लहरको विसर्जनसँगै श्रीकेश नितुको शरीरमा ढल्यो । कोठाको शान्तिलाई उनीहरूको लामो श्वासले मात्र चिरेको थियो । तन्ना लथालिङ्ग थियो र पसिनाले भिजेका दुई शरीर बिस्तारै एकअर्काबाट अलग भए ।
“सकियो ?” नितुले उसको कानैमा सुस्तरी सोधी ।
श्रीकेशले लामो श्वास फेर्दै भन्यो, “सकियो होइन नितु, म त पूरै रित्तिएँ । लाग्दैछ शरीरका हड्डीहरू पग्लिएर पानी भए ।”
नितुले उसको पसिनाले निथ्रुक्क भिजेको छातीमा हात राख्दै भनी, “मेरो त शरीर अझै पनि काँपिरहेको छ । तिम्रो यो तातो स्पर्शले मलाई कस्तो लट्ठ बनाइरहेको छ, म उठ्नै सकिरहेकी छैन ।”
“उठ्नु पनि छैन,” श्रीकेशले उसलाई अझ नजिक तानेर निधारमा चुम्यो, “स्खलनपछिको यो शून्यता कस्तो अनौठो हुन्छ है ? भर्खरै एउटा ठुलो युद्ध जितेर आएजस्तो, तर अहिले फेरि उत्तिकै शान्त ।”
नितुले श्रीकेशको हात समातेर आफ्नो पेटमा राखिदिँदै भनी, “हो, भर्खरै हामी कति हतारमा थियौँ, अहिले कति स्थिर । मलाई त यो सम्भोगको स्वाद झर्ने थोपामा भन्दा पनि यो अहिलेको तिम्रो अँगालोको तातोपनमा बढी लागेको छ ।”
उनीहरू नाङ्गै पल्टिरहे, छतको पङ्खालाई हेर्दै । शरीरको प्यास मेटिएपछिको त्यो मौनतामा उनीहरूले महसुस गरे – साँचो सुख त चरम आनन्दपछिको यो सुस्ताइ र एक-अर्काको नग्नतालाई स्वीकार्न सक्ने सहजतामा पो रहेछ ।
–०००–
इटहरी, सुनसरी