कविता: आराधना– एक विद्रोह

कवि: सुष्मा दाहाल

म जन्मिँदा
कुनै अर्थ बोकेर आएको थिइनँ,
खाली हात, खुला चेतना ।

अस्तित्वले मलाई पहिले धकेल्यो,
पछि मात्रै अर्थ खोज्न बाध्य बनायो
त्यही बाध्यता
मेरो पहिलो प्रार्थना बन्यो ।

देवता भनिएको आकृतिले
मेरो उत्तर दिँदैन,
ऊ त
मेरो डरको प्रतिध्वनि मात्र हो ।

म प्रश्नलाई नै पूजा गर्छु,
किनकि प्रश्न
उत्तरभन्दा इमानदार हुन्छ,
र शङ्का
अन्धविश्वासभन्दा जिउँदो ।

म अर्थ खोज्दै हिँड्दा
शून्यसँग ठोक्किन्छु,
तर फर्किँदिनँ ।
किनकि यही शून्यले
मलाई सम्झाउँछ
म स्वतन्त्र छु,
र स्वतन्त्रता
सबैभन्दा असहज सत्य हो ।

मेरो आराधना
आज्ञा मान्नु होइन,
जिम्मेवारी उठाउनु हो ।

यदि संसार निरर्थक छ भने,
त्यसको दोष
कुनै देवतालाई दिन मिल्दैन
म आफैँ
मेरो कर्मको लेखक र पाठक हुँ ।

म स्वर्गको आश्वासन अस्वीकार गर्छु,
किनकि त्यो
आजको अन्यायसँग सम्झौता हो ।

म नर्क रोज्छु
जहाँ पीडा छ,
तर छनोट मेरो हो,
र छनोट नै मेरो नैतिकता ।

म मौन छैन,
तर चिच्याएको पनि होइन ।
म सोचिरहेको मान्छे हुँ
र सोच्नु आफैँमा विद्रोह हो
जहाँ प्रश्न गर्न निषेध छ ।

मेरो विश्वास
सन्देहबाटै जन्मिएको छ ।

अन्ततः
म देवतालाई होइन,
आफ्नो अस्तित्वलाई उत्तरदायी ठहराउँछु ।

र यही स्वीकारोक्ति बन्छ
कि म एक्लै छु,
तर सचेत छु
त्यही क्षण
मेरो आराधना
सबैभन्दा गहिरो विद्रोह बन्छ ।