उपन्यास: गरुराहा | अध्याय: ०६ | हाम्रो कथाघर

स्रष्टा परिचय:

---

वि.सं. २०३० असारमा जहडा, उदयपुरमा माता भगवती र पिता विष्णुप्रसाद आचार्यका सुपुत्रका रूपमा जन्मिएका नन्दलाल आचार्य नेपाली साहित्यका एक स्थापित स्रष्टा हुन् । हाल बेलका नगरपालिका–२, सिद्धार्थटोल, गल्फडिया, उदयपुरमा बसोबास गर्दै आएका उनले सानैदेखि नेपाली साहित्य लेखनमा रुचि राख्दै वि.सं. २०५३/५४ देखि विभिन्न पत्रपत्रिकामा आफ्ना लेख तथा रचनाहरू प्रकाशन गर्दै आएका छन् ।

साहित्यमा निरन्तर सक्रिय आचार्य नेपाली भाषाका प्रायः सबै विधामा कलम चलाउँछन् । उनका नाटक, समालोचना, निबन्ध, उपन्यास, लघुकथा र कथा विधाका कृतिहरू प्रकाशित छन् । उनले नेपाली साहित्यमा पुर्‍याएको योगदानका लागि एक दर्जनभन्दा बढी पुरस्कार तथा सम्मान प्राप्त गरिसकेका छन् ।

हाल उनी विभिन्न साहित्यिक पत्रपत्रिका तथा संघ-संस्थामा आबद्ध रही नेपाली साहित्यको सेवामा समर्पित छन् । उनका महत्वपूर्ण कृतिमध्ये “गरुराहा” उपन्यास विशेष रूपमा चर्चित छ, जसलाई जामुनलाल स्मृति प्रतिष्ठान, उदयपुरले वि.सं. २०७६ मा प्रकाशित गरेको थियो । सो उपन्यासलाई “हाम्रो कथाघर डट कम” अनलाइन पत्रिकाले डिजिटल रूपमा पुनः प्रकाशन गरेको छ ।

---

अध्याय: ०६

ज्योति ! आज म तिमीलाई सुनाउनै नहुने कुरा सुनाउँदै छु । आफूलाई देखाउन मैले कुनै कसर बाँकी राख्न नमिल्ने हुनाले रिट्ठो नबिराईकन अवगत गराउन खोज्दै छु । मभित्रका गन्थन बुझेपछि तिमी गुनासोरहित हुनेछ्यौ भन्ने आशा गर्दै छु ।

कुरा एस.एल.सी. परीक्षा दिएपछिको हो । म त्यस बेला संसारको छक्कापञ्जाको खेल जान्दैनथेँ । भर्खरै कुरकुरे बैँसले छुँदै थियो । राम्रो जति मेरै हो भन्ठान्थेँ । समाजले के भन्छ भन्ने कुरामा भन्दा पनि मैले चाहेको कुरा कसरी पूरा हुन्छ भन्ने विषयमा चिन्तनशील रहन्थेँ ।

एस.एल.सी. परीक्षाको समाप्तिसँगै म पढाइलेखाइबाट फुर्सदिलो भएँ । नजिकैको स्कुलमा निःशुल्क पढाउने मौका पाएँ । गरिबीको दलदलमा फसिरहेको मेरो परिवारले मबाट धेरै कुराको आशा गरिरहेको थियो । यस्तो परिस्थितिमा दिनभरि स्कुलतिर अलमलिनु र खाना खान भने घर धाउनु मिल्दो कुरा थिएन । त्यसैले विद्यार्थीलाई ट्युसन पढाउँदै खर्च निकाल्न थालेँ ।

सबैले मेरो मिहिनेत र इमानदारीको कदर गर्थे । एस.एल.सी. परीक्षा पास गरेमा मास्टरीमा अस्थायी नियुक्ति दिने कुरा हेडमास्टरले गरेका थिए । त्यसले पनि ठूल्ठूला सपना सजाउन मलाई मद्दत गरेको थियो ।

एक दिन म स्कुलमा पढाइरहेको थिएँ । एउटी उज्यालो मुहारकी अधबैँसे महिला टुप्लुक्क देखा परिन् । उनी हेडसरकहाँ पुगिन् । आफू आउनुको औचित्य स्पष्ट पार्न कुराकानी सुरु गरिन् । आफ्नो घरमा बसेर नानीहरू पढाइदिने शिक्षक चाहिएको भनाइ राख्दै भनिन्– “हमरा घरमे रहि कऽ बच्चा बुच्ची पढबै वाला मास्टरजी चाही ।”

हेडसरले पनि मलाई देखाउँदै भन्नुभयो– “उहाँसँग कुरा गर्नुस् । उहाँ हाम्रो नयाँ सर भए पनि मिहिनेती हुनुहुन्छ ।”

बातचितकै दौडानमा थाहा पाएँ, ती महिला पहाडे मूलकी रहिछन् । उनका दुई छोरी र एक छोरा रहेछन् । मैले तिनैलाई पढाउनुपर्ने रहेछ । उनकै घरमा खाने–बस्ने प्रबन्ध हुने रहेछ । जीवन चलाउन मुस्किल परेको बेला यस्तो प्रस्ताव मेरा लागि ‘ढुङ्गा खोज्दा देउता मिले’ जस्तो भयो । त्यसै दिनदेखि म उनकहाँ रहने र पढाउने काम गर्न थालेँ ।

सबैभन्दा ठूली छोरी मालती उमेरमा मसरहकी रहिछन् । व्यापार–व्यवसायमा बाबुलाई सघाउन काठमाडौँ जाँदा–आउँदा गर्दागर्दै परीक्षा दिन नपाएर अनुत्तीर्ण हुँदै आएकी रहिछन् । बाबुले काठमाडौँमै जागिर लगाइदिएछन्, त्यसपछि भने उनले पूर्णरूपले पढाइ छाडेकी रहिछन् । केही वर्ष छाडेको पढाइलाई फेरि जोड्न खोजेकी रहिछन् । शारीरिक रूपमा त उनी माथिल्ला कक्षाका लागि सक्षम देखिन्थिन् । जे होस्, उमेरअनुसार पढाइमा भने तल्लो कक्षा थियो । यद्यपि कक्षामा उनको उपस्थिति नियमित थियो । पढाइलेखाइमा ध्यान पनि दिन्थिन् । म केवल एक शिक्षकको रूपमा उनीसामु पेस हुन्थेँ ।

म सधैँ सुकिलो–मुकिलो बनेर बस्थेँ । सोझो बाटो मात्र हिँड्थेँ । छक्कापञ्जाको खेल बुझेकै थिइनँ र बुझ्न पनि चाहन्नथेँ । ज्ञानवान् हुनाले मान्छेले अरूको अहितमा काम गर्न सुहाउँदै सुहाउँदैन भन्ने विचार राख्थेँ ।

एक दिन उनका पिताजी समेत काठमाडौँबाट फर्किए । मालतीका पिताले मेरो चालचलन र इमानदारीको खुलेरै प्रशंसा गरे । मजस्तो सरल र स्वाभाविक खालको मान्छेलाई घरज्वाइँ बनाउन जो पनि राजी हुन्छन् भनेर ठट्टा गरे । मैले भने लाजले मुन्टो निहुराएँ ।

घरमा मीठो–मसिनो बन्यो । रमझम भयो । दारुपानी चल्यो । आश्चर्य, बच्चाहरूकै सामु श्रीमान्–श्रीमती दुवैले स्थानीय दारुपानी पिए । मलाई पनि लिन कर गरे । म लिनु त परै जाओस्, अहिलेसम्म छोएको पनि छैन भनी तर्किएँ । र, जीवनमा कहिल्यै नछुने वाणी पनि ओकलेँ ।

वसन्त आयो । पालुवा लाग्यो । मगमगाउँदो वातावरण बन्यो । मेरा विद्यार्थीहरू पनि नयाँ कक्षामा प्रवेश गर्न पाएकोमा प्रफुल्ल थिए । सबैले नयाँ–नयाँ किताब–कापी पाए । पहिलेभन्दा बढी लेखपढमा ध्यान दिन थाले ।

उता मालती भने हर्दम मुस्कुराउन थालिन् । उनको मुस्कान मेरो मनमा बस्न थाल्यो । उनी किन मुस्कुराउँथिन्, त्यसको भेउ पाउन नसके पनि मुस्कुराउँदा गालामा देखिने डिम्पलका कारण उनी संसारभरकै राम्री नारी हुन् भन्ने लाग्न थालेको थियो । रहँदाबस्दा एक पटक उनले एउटा कागजको पाना मेरो हातमा थम्याइन् र अपूर्व मुस्कानका साथ भनिन्– “कृपया चाँडै जवाफ फर्काउनुहोला ।”

पत्रमा लेखिएको थियो :
प्रिय राजदेव,
आज म मनमा गुम्सिएको उहापोह पोख्न खोज्दै छु । मलाई विश्वास छ, यसलाई तिमी सहर्ष स्वीकार गर्नेछौ । मैले तिमीलाई कहिल्यै शिक्षकको रूपमा हेरिनँ । सधैँ नजिकको शुभचिन्तक मित्रको रूपमा मात्र हेरँे । यसो गर्नु मेरो भूल हो या समयको माग ! मैले छुट्याउन सकेकी छैन ।

धेरै दिनदेखि मनमा गुम्सिएको भावना आज खोल्दै छु । कसरी भनूँ, कताबाट थालूँ, प्रतिक्रिया कस्तो होला, परिणाम कस्तो आउला ? अहिले मेरो मनमा यस्तै कुराहरू खेलिरहेका छन् । म औपचारिक अध्ययनको मामलामा भलै कमजोर होऊँला, तर हातमा सीप छ । गलैँचा बुन्ने तालिम सिकेकी छु । कपडा सिलाउन सक्छु । एक समय जागिर खाएर मनग्यै पैसा कमाएँ ।

बाबुले मेरो बिहे गराउन लाग्नुभएको थियो । केटो ‘नपढेकी झुत्रीसँग बिहे गर्दिनँ’ भनेर झर्कोफर्को गर्दै गयो । त्यस घटनापछि बुबाकै इच्छाको सम्मान गर्न मैले पढाइलाई निरन्तरता दिएकी हुँ ।

कुरा के भने नि राजदेवजी ! हामी अरू सबैका आँखामा सुहाउँदो जोडी छौँ रे । यस कुरालाई साकार रूप दिन हामी जीवनभरका लागि एक बनौँ । मलाई तिमीबिना धर्ती बिरसिलो लाग्न थालेको छ । धेरै कुरो लेखिनँ । तिम्रो स्वीकृति बेगर ठूलो मन बनाउनु पनि भएन ।

खै, अरू कुरा के भनूँ । तिमीभित्र पनि विराट् क्षमता सल्बलाइरहेको देखेकी छु । दिमाग खियाएर र पसिना लगानी गरेर हामी आफ्नो सुन्दर संसार सिर्जना गर्न सक्छौँ भन्ने निष्कर्षका साथ प्रेम प्रस्ताव राखेकी छु । मलाई तिम्रो जात, थर र खानदानबारे सोधपुछ गर्नु छैन । सिर्फ तिम्रो व्यवहार नै मलाई मन खोल्न काफी छ । मेरो विश्वासलाई असफल बन्न दिनेछैनौ भन्ने पूर्ण भरोसामा छु ।

म मान्छे सिर्फ विचार र व्यवहारको धरोहर हो भन्दछु । विचार ठीक छ र व्यवहार त्यही अनुरूपको छ भने त्यो नै पूर्ण मानव हो । म आफू पनि पक्का छु र पक्का व्यवहार गर्नेलाई नै हृदयदेखि मन पराउँछु ।

समाजमा मान्छेका नाममा अभिशापहरू यत्रतत्र सल्बलाइरहेका छन् । तिनले मेरो जीवन नै ध्वस्त पार्ने सम्भावना भएका कारण मैले आफ्नो मनोभावना तिम्रा सामु प्रकट गर्नुपरेको हो । जीवनको फैसलामा आमाबाबु र घरपरिवार सहयोगी हुन सक्छन् तर निर्णायक हुन सक्दैनन् भन्ने मेरो ठहर छ । कृपया अन्यथा नमान्नू । मेरा कुरा अनुचित लागे मलाई अज्ञानी केटी सम्झी चिठी च्यातेर दबाइदिनू । थोरै मात्रामा पनि म ठीक छु जस्तो लागे रमाइलो संसार सिर्जनामा हामी एक हुन हात बढाउनु भन्दै पत्र अन्त्य गर्दछु । धन्यवाद !

तिम्री शुभचिन्तक
मालती

×××

ज्योति ! म जीवनका प्रारम्भिक पानाहरू पल्टाउँदै छु । समयले जे गर्न भन्यो, त्यही गर्न बाध्य भएको कुरा बताउँदै छु । तिम्रा सामु झुटको खेती गरेर होइन, सत्यको फसल देखाएर मन जित्ने अभियानमा सरिक हुँदै छु ।

तिमीलाई सुनाउन बाँकी धेरै कुरा छन् । म क्रमशः लेख्दै छु । तिमीलाई आपत्ति भयो भने मेरो पत्रका यिनै अक्षरहरूसँगै तिमी मेरो जीवनबाट टाढिन सक्छ्यौ । होइन, सोचसमझ विकसित पार्न सकेकी छ्यौ भने अगाडि पढ्न सक्छ्यौ र मलाई चिन्ने अभियानमा सरिक भइरहन सक्छ्यौ ।

निकै दिनसम्म मालतीको पत्र गोजीमा बोकिरहेँ । के भनेर जवाफ फर्काउने भन्ने द्विविधामा अल्झिरहेँ । आखिर समस्याको समाधान त आफैँले नगरी हुन्नथ्यो । एक रात कापी–कलम लिएर बसेँ :

प्यारी मालती,
तिम्रो विश्वास समेटिएको पत्र पाएको पनि हप्ता दिन भयो । पत्र अप्रत्याशित थियो । मेरो सोचसमझ बाहिरकै थियो । हुन त राम्रा कुरा मन पराउने र त्यो मेरै हुनुपर्छ भन्ने मानसिकता पलाउने उमेरमा हामी पाइला टेक्दै छौँ । वास्तविकता जेजस्तो होस्, वर्तमान प्रिय लागे त्यो नै सर्वस्व हो भनी क्षणभरमै निर्णय गरिहाल्ने र धोका पाएपछि पछुताएर झोक्रिने हाम्रो उमेरकै विशेषता हो ।

हेर मालती ! हेर्दा म जवान देखिऊँला, तर अहिले म १६ वर्षमा हिँड्दै छु । धन नभएकाले पनि संसार बुझ्नबाट वञ्चित छु । जसोतसो जीवनबारे घोत्लिन थालेको छु । सबैका लागि मीठो संसार बनाउन नसके पनि मीठो बोली र इमानदार व्यवहारले संसार आफ्नो बनाऊँ भन्ने लागेको छ । सक्छु वा सक्दिनँ, त्यो भने पछिको कुरा हो । अहिलेसम्म भने सत्यलाई गुरुअस्त्र ठानेर हिँडिरहेको छु । सत्यकै बाटोमा हिँडेर जीवन बिताउने प्रण गरिरहेको छु ।

अब तिम्रो प्रश्नतिर ध्यान मोड्छु । पूर्णतः परिवर्तन गरी समाजलाई प्रगतिको पथमा डोहोऱ्याउने हो भने मानिस जातीय सोचबाट माथि उठ्नुपर्छ । अन्तरजातीय विवाहले राज्यबाट मात्र नभई जनस्तरबाटै पुरस्कार पाउनुपर्छ । म त अझ भन्छु– यादव, मण्डल, विश्वकर्मा, राम, सदा, बस्नेत, कार्कीजस्ता थरहरू लेख्नु आवश्यक छैन । मान्छेलाई मान्छे हुनबाट वञ्चित पार्ने यस्ता जातीय थरहरूको कुनै काम छैन । थर र जातको लहरो तानेर नै मान्छेले मान्छेलाई मान्छे नगनेको हो । म मान्छे समाजमा सम्मानित भएर रहन पाउनुपर्छ भन्ने मानसिकताको व्यक्ति हुँ । अन्तरजातीय वैवाहिक सम्बन्धले समाजमा बलियो छाप राख्छ भन्ने सोचको मान्छे हुँ ।

समाजको मुख्य समस्या नै सांस्कृतिक सवाल हो । म सांस्कृतिक रूपमा अग्रगामी रूपान्तरणका लागि हरतरहले तयार नभएको मानिसलाई सुझबुझयुक्त ठान्दिनँ । जातीय अहङ्कार र पुर्ख्यौली सानका आधारमा वर्तमानको रथ हाँक्न खोज्नेसँग म टेर्दै टेर्दिनँ ।

मालती ! मेरा कुरा यस्तै छन् । म धेरै अघि बढेको पनि छैन र धेरै तल खसेको पनि छैन । धेरै सोच्ने समय पनि छैन । अतः अहिले नै कुनै प्रकारको ठोस निर्णय गरेर जीवनलाई अल्झाउनु पनि ठीक होइन । सम्झना रहिरहोस्, सुमधुर सम्बन्ध कायम भइरहोस् । तिम्रा कुरालाई सम्मान गर्छु तर धेरै कुरा अनिर्णयमै रहोस् भन्दछु । परिस्थितिलाई हातमा लिएर अघि बढौँला । अहिलेलाई चाहिँ यत्ति !

तिम्रो शुभचिन्तक
राजदेव

ज्योति ! मेरो पत्रले मालतीलाई कस्तो प्रभाव पाऱ्यो कुन्नि ! उनी धेरै दिनसम्म भावनामा बगिरहिन् । मेरो छेउछाउ आइनन् । मेरा लागि उनको बोली बन्द भयो । म एकोहोरो बोल्थेँ, पढाउँथेँ, खाना खान्थेँ । स्कुल पुग्थेँ, बेलुका आउँथेँ, नास्ता खान्थेँ । आफ्नो ट्युसनका लागि ढेडुझुला चोक पुग्थेँ । साँझमा फर्कन्थेँ र अनि उही चक्र दोहोऱ्याउँथेँ ।

यसरी मालतीको बोली मात्र बन्द भएन, मुस्कान समेत बन्द भयो । हँसिली, फरासिली र फुर्तिली मालतीपन गायब भयो । यो सबको कारण मेरै पत्र हो भन्ने ठम्याउन मलाई मुस्किल परेन । जति सम्झाए पनि हडबड गर्दिरहिछन् । धैर्य धारण गरेर समयलाई पर्खन सक्तिरहिछन् । अझ रूपान्तरणलाई पचाउन नसक्ने नारी पो रहिछन् भनेर चित्त बुझाउन थालेँ ।

केही दिनको घरबसाइपश्चात् बाबु–छोरी काठमाडौँ हानिए । मुटुको टुक्रा शरीरबाट अलग भएझैँ भान भयो । अवचेतन मनले म मालतीको प्रेममा फँसिसकेको आभास भयो । घर फेरि रित्तो भयो । वरपरको वातावरण शून्यझैँ भयो । घरका भित्ताको रङ उडेजस्तो लाग्यो । सबै कुरा विरसिलो लाग्न थाल्यो । पढाउने मन पनि हराउन थाल्यो र पढ्ने जाँगर पनि सेलाउन थाल्यो । खानामा रुचि घट्न गयो र निद्रा पनि भाग्न थाल्यो । सम्पूर्ण अनुकूल परिस्थिति काठमाडौँ हानिएजस्तो लाग्यो । प्रतिकूल परिस्थिति मात्र बाँकी रहेजस्तो भयो ।

रातोदिन उनी नै मनमस्तिष्कमा छाउन थालिन् । उनले मलाई त्यत्रो प्रभाव पनि छाडेकी होइनन् र उनको प्रस्तावलाई स्वीकार गरेर मैले वचन पनि दिएको होइन । सायद अल्लारे उमेरकै गुण होला । उमेरले नै आफूलाई सम्झाउने र बिर्साउने गर्दो रहेछ । उनको विचारलाई पक्कै अपमान गरेको थिइनँ र सम्मान गर्न पनि चुकेको थिइनँ । तर, अपनाउन भने उमेर र समयले दिएको थिएन ।

भेट्न जाऊँ, सम्भव थिएन । फोन गरूँ, त्यो झन् सजिलो भएन । त्यस बेला सबैका गोजीमा मोबाइल हुने कुरै भएन । अझ फोन गर्न निकै टाढा जानुपर्थ्यो । अहिलेको तुलनामा सेवा धेरै महँगो पनि थियो । ढेडुझुला चोकमा एउटाले सिडिएमए फोन राखेको थियो । फोन रिसिभ गर्दा पनि पटकैपिच्छे १० रुपैयाँ तिर्नुपर्थ्यो । मान्छे खटाएर बोलाएको र ब्याट्री चार्ज गरेको शुल्कका रूपमा त्यो रकम बुझाउनु त्यहाँको मात्र नभई अन्यत्रको पनि नियम थियो ।

एक दिन दस वर्षको केटो दगुर्दै आयो र “सर ! सर !” भन्दै मेरो नजिकै बस्यो । एक क्षणपछि उसमा बोल्ने साहस आएछ– “सर ! अहाँके काठमाडुलसँ फोन आएल अछि । मालिक अहाँके बजा रहल अछि ।” उसले एकै सासमा काठमाडौँबाट मेरो लागि फोन आएको र डाक्न साहुले पठाएको कुरा भनी सिध्यायो ।

त्यस कुराले मलाई चकित तुल्यायो । आमाबुबा गाउँमा खेतबारीमा तरकारी उब्जाएर बाँचेका छन् । भएको एउटा दाजु गाउँमै मालिकको सेवामा जुटेको छ । आफैँ कमाएर पढ्ने ध्याउन्नमा म अर्काको घरमा बसेर पढ्ने र पढाउने काम गरिरहेको छु । मेरा मान्छे काठमाडौँमा छँदै छैनन् । कसले फोन गऱ्यो त ?

मनमा कुरा खेलाइरहँदा झट्ट मालतीको याद आयो । उनको आकृति सम्झँदै पनि मन पुलकित भएर उठ्यो । अझ उनको कोइली बिर्साउने मधुर वाणी श्रवण गर्न पाए कति सुखानुभूति हुने थियो ! म कल्पनामै पौडी खेल्न पुगेँछु । कतै मेरो मनमा आँधी आएझैँ उनको मनमा पनि आयो कि ? उनी त पैसा कमाउने मान्छे हुन्, पैसा हात परेपछि खर्च गर्ने अवस्थामा हुन्छिन् । मन ढक्क फुलेर आयो ।

हत्त न पत्त कपडा लगाएँ । दशको नोट गोजीमा बोकेँ र दगुरेँ ढेडुझुला चोक । म पुगेको दस मिनेटमै फोन आयो । काठमाडौँको नम्बर देख्नासाथ साहुले मलाई दियो । कानमा लगाउनुपर्नेमा हातमै रिसिभर लिएर केही बेर खडा भइरहेँ । के गरौँ, के नगरौँ भइरहेको थियो । उताबाट ‘हेलो ! हेलो’ भनेको नारी स्वर सुनिरहेको थिएँ । साहुले नै हातको रिसिभर काननजिक पुऱ्याइदियो ।

“राजदेव ! एलै, मालिक !” मेरो खोजी गरेको आवाज सुनियो ।
“हजुर म राजदेव बोल्दै छु ।” मैले नेपाली भाषामै जवाफ फर्काएँ ।
“हजुर त कस्तो मान्छे, म बोल्दिनँ !” लाडे नारी स्वर सुनियो ।
“के भो र ! मैले के गरेँ र ?” म अबुझ भएको बहाना गर्न थालेँ ।
“यहाँ आफूलाई कस्तो भएको छ ! सम्झना आएर मर्न लागिसकेँ ।” मालती नै बोलेको प्रस्ट आभास गर्न पुगेँ ।
“ठीकै छ । तिम्रो खुसीमा मेरो पनि खुसी रहनेछ ।” मैले सान्त्वनाको आवाज निकालेँ ।
“उसो भए मेरो प्रस्ताव पारित भयो त ?” उनको कडा प्रश्न मेरा सामु उभियो ।
“तिम्रो सुख मेरो सुख र तिम्रो दुःख मेरो दुःख भनेपछि कुरा सकिएन र ?” मैले उल्टै प्रश्न राखेँ ।
“हैन, म त्यत्रो गहिरो कुरा बुझ्दिनँ । मैले पत्रमा व्यक्त गरेको विश्वासमाथि कुठाराघात हुँदैन नि ?” कडा नारी प्रश्न पुनः तेर्सियो ।
“हुँदैन, हुँदैन । बिल्कुल हुँदैन । तिमी जे चाहन्छ्यौ, त्यही हुन्छ ।” मैले हार स्वीकार गरेको आभास दिलाएँ ।
“थ्याङ्क्स गड ! उसो भए म एक फेरा बिदा मिलाएर आउँछु ।” मालतीले विजयी आवाज निकालिन् ।
“हुन्छ । आउँदा मलाई उपहार लिएर आउनू ।” मैले पनि मौकामा चौका हान्ने सुरले भनिदिएँ ।
“अवश्य ! लौ राखेँ है त ।” उनले रिसिभर राखिदिइन् । म केही बेर कानमै रिसिभर टँसाएर उभिइरहेँ । साहुको सङ्केतले राखिदिएँ ।

मन हलुङ्गो भयो । खुसी नै खुसी वर्षिएजस्तो लाग्यो । १० रुपैयाँ साहुलाई बुझाएर म डेरातर्फ हानिएँ । त्यस बेलादेखि मन ढुक्क भयो । खाना पनि रुच्न थाल्यो, पढाउन मन पनि हुन थाल्यो, पढ्न जाँगर पनि चल्न थाल्यो र निद्रा पनि लाग्न थाल्यो । चौतर्फी लाभैलाभ आर्जन भएको महसुस हुँदो भयो ।

∎∎∎∎∎
क्रमशः

–०००–
तपेश्वरी–१, गल्फडिया, उदयपुर