कविता: विस्फोटन | सुष्मा दाहाल | हाम्रो कथाघर

निस्तब्ध ब्रह्माण्डको छातीमा
एक अदृश्य धड्कन बिस्तारै जम्दै थियो,
जसरी मौनताको गर्भमा शब्दको बीउ लुकेको हुन्छ ।
अन्धकारले आफैँलाई च्यातेको क्षण,
प्रकाशले पहिलोचोटि आफ्नो आँखा खोल्यो,
र शून्यले आफूभित्रको भीडलाई चिन्यो ।

पृथ्वीको मुटुमा थुप्रिएको समय
ढुङ्गाजस्तै भारी भएर थन्किएको थियो,
तर एउटा सानो चिराबाट
स्मृतिका लावा बग्न थाले;
त्यही क्षण, इतिहासले
आफ्नै छायालाई आगोको भाषा सिकायो ।

मान्छेभित्र पनि एउटा विस्फोट हुन्छ,
जब ऊ आफैँ भ्रमको खोल च्यातेर
फराकिलो आकाशतिर उक्लिन्छ;
विचारहरू तारा बनेर छरिन्छन्,
र पीडाले आफ्नो केन्द्र गुमाउँदा
स्वतन्त्रता ध्वनिजस्तो फैलिन्छ ।

आत्मा कहिलेकाहीँ बारुदको गोदाम हुन्छ,
शङ्काले आगो खोजिरहेको जस्तो,
आस्थाले सास थामिरहेको जस्तो ।
जब प्रश्नको सानो चिगारी झर्छ,
अस्तित्वको पुरानो नक्सा च्यातिन्छ
र नयाँ ब्रह्माण्ड भित्रैबाट जन्मिन्छ ।

विस्फोटन विनाशमात्र होइन,
यो पुनर्जन्मको कठोर घोषणा हो—
भाँचिएका वस्तुहरूबाट
नयाँ आकारको भूगोल बन्ने प्रक्रिया ।
राखबाट उठेको अर्थले
पुराना देवताहरूको सिंहासन हल्लाउँछ ।

हामी सबै
एक-एक चलायमान ग्रह हौँ,
भित्रै दबिएको गुरुत्वले
कुनै दिन आफ्नो सन्तुलन गुमाउँछ ।
त्यस दिन,
हाम्रो मौनले आवाज पाउँछ
र हाम्रो डरले पखेटा ।

अन्तिम विस्फोटन भनेको
सबै सीमाहरूको अन्त्य हो,
जहाँ ‘म’ र ‘शून्य’
एउटै उज्यालोमा घुल्छन् ।
त्यही उज्यालोको टुक्रा लिएर
समय फेरि शून्यबाट सुरु हुन्छ,
र अस्तित्वले
आफ्नै खरानीबाट नयाँ अर्थ पाउँछ ।