कथा : परिवर्तन | टङ्कबहादुर आलेमगर | हाम्रो कथाघर

कथा : परिवर्तन
कथाकार : टङ्कबहादुर आलेमगर

विश्वासको छेउमा शङ्काको सेपले कचल्टिएको हिजोलाई बचाउन, तिम्रै सम्झनाको झिनो बेलो समातेर बाँच्ने आँट गरिरहेकै थिएँ । तिम्रो अगाडि जति बिर्सेको भावका शब्दबाण लेखे पनि, यथार्थमा मनबाट झिकेर फ्याँक्न सकेको थिइनँ तिमीलाई । जब वसन्तको प्रेमले रुख पलाएको देख्दा भक्कानिन्थेँ एक्लै । कहिले प्रफुल्ल बन्थेँ करेसामा आरु, बखडा, नास्पाती फुलेको देख्दा । फेरि सम्झना उस्तै आएर खिसी गर्थ्यो सेताम्मे हिमालको लस्कर देखाएर । लाटिन्थेँ एकोहारिएर चराहरूले बसेरा बनाउन सिन्का बोक्दै गर्दा । सोध्न मन लाग्थ्यो— मेरो भाग्यमा तिमीहरूको जोडी जस्तै होला ? आफ्नै मौलिक संस्कारमा हुन्थे, घर बनाउन हिलो-माटो बोक्दै गर्ने एक जोर गौँथली ।

कहिले डर लाग्थ्यो— मधेसतिर धेरै आँप फुलेको सुनेर, यसपालि ठूलो आँधीहुरी आउला र मेरै जस्तै धेरैको संसार उडाउला भन्ने भयले । पाराङ साइँला हलो र लग्ना बोकेर बेँसीतिर गोठ सार्दै गर्दा धपेनीको गोठमा तिमी र मैले लाउरी भैँसीको पाडीसँग रात बिताएको पल पोखिन्थे छताछुल्ल, हृदयको बार्दलीमा । पानी पर्दा मन बटारिन्थ्यो— भएको झिनो संसार बगाएर त लाँदैन भन्ने डर पसेर । घरिघरि रुखका नाङ्गा डालाहरूमा वसन्ती ललित आगमनले, पुनर्निर्माण हुन्छु कि भन्ने मीठो सपनाको काखमा कोटेरो चराहरू बेगिन्थे । यदाकदा लाग्थ्यो— तिमी फेरि फर्किने छौ, वसन्ती कोइलीको कलरवसँगै मेरो शुष्क बगैँचामा पुष्पसुवास भएर ।

घरि आफैँलाई भन्थेँ— कति उपेक्षित कल्पना !

घरिघरि संशोधनको फर्मामा हालेर कराउन मन लाग्थ्यो— तिमीले टिकटक लाइभमा बोल्ने केटाहरूलाई शङ्का नगरेको भए । तिमीले भनेझैँ खुरुखुरु काम गरेको भए । घामलाई जुन भनेको बखत हो भनिदिएको भए । कुनै दिन साथीको तिरै बस्दा अर्कै अर्थ लगाएर तथानाम गाली नगरेको भए । के पो जान्थ्यो, तिमी मोबाइल खेलिरहँदा मैले खाना बनाएर खुवाएको भए । यस्तै-यस्तै के-के विगत आएर पीडाको डाममा घुस्सी हानेर जान्थ्यो । र पछुतोको अदृश्य बोर्डमा पढिरहन्थेँ बितेका दिनहरूलाई ।

आज सोच्छु— एक्लै छटपटाउनु पर्दैनथ्यो होला, म स्वयम् अलिकति अलुनो भइदिएको भए, अलिकति तरल भइदिएको भए, पानीजस्तै भएर । यति आतेसलाग्दो क्षणहरूको आगमन हुने थिएन, सायद म अलिकति सहनशील भई घर हाँकेको भए ।

तिमीले उपहारमा छोडेको एउटा मायाको पिँउसोको शरीर मतिरै गएर ग्याँचे भयो । ठ्याक्कै फोटोकपी तिम्रो आनिबानी । मोबाइल गेममा कति एकोहोरो, हेरेर छटपटाउँथेँ, टिकटक लाइभमा तिमी बसे जस्तै । ‘क’ भन्दा ‘अ’ सुन्ने । कुनै दिन अधिकारको कुरा गर्थ्यो । दोष मेरै अरे, पाल्न नसक्नेले किन छोराछोरीको रहर गर्नु अरे ! तिमी परदेशतिरै हराउनुको मुख्य कारण म नै अरे ! हा हा हा… हाँसो पनि उठ्थ्यो— ग्याँचे हुनु, पढाइमा मन नलाग्नु, मोबाइलमा गेम खेल्न मन लाग्नुको कारण पनि म नै अरे ! गोरो हुनु चाहिँ तिमीतिर गएको अरे । अझै नि गरिब हुनुको कारण पनि म नै अरे !

प्लस-टु सकेपछि तिमीतिरै आउने अरे । तर मोबाइलमै झुन्डिएको देख्दा विषय लाग्ला जस्तो लाग्थ्यो । अनि नि मोटरसाइकल किन्ने, गाउँको जग्गा बेच्नुहोस् भन्थ्यो । तिमी जस्तै घुम्न जाने भन्थ्यो, होटलमा खाने भन्थ्यो । कति कराउनु, ढलेको मग उठाउँदैनथ्यो । सुतेको ओछ्यान पट्याउँदैनथ्यो । दाल-भात नखाने, करेन्ट चाउचाउ र बफ मःमः मात्रै खाने भन्थ्यो । कापी-डट कति हरायो, गनिसाध्य थिएन । तिमी हिँडेपछि रातको साथी एक प्याक थियो । अचेल एक प्याकले लठ्याउन छोड्यो, तिम्रो सामीप्यताको अभाव । भर्न छोड्यो तिमी नहुनुको खाली ओछ्यान । थुम्थुम्याउन छोड्यो मेरो पारुष्यलाई । मात्रा बढाउनु नियमित हुन सक्दैन । धेरै भाउ बढ्यो । धेरै कर लगायो अरे मदिरा र धुम्रपानजन्य वस्तुमा, कारण उपभोक्ता घटाउने अरे । गाउँतिर अन्नको खाँटी रक्सी पार्न न्यून भइरहेको छ, सरकारको निषेध नियमले । अनि नि जाँडरक्सीविहीन बनाउने वडामा चलानी जताततै छ । खाने बानी गयो, धेरै महँगो । गाउँकै उत्पादन, गाउँमै खपत, गाउँमै पैसा थियो । अहिले वैदेशिक सन्तानद्वारा तोक्चे ठोके आर्थिक तलतिरै जान्छन् । वस्तु घर-घर, नगदी सटही भएर अर्कै देश । गाउँमा सापटी पाइँदैन । उत्पादन र रोजगारी छैन । अनि गोजी साँघुरिँदै गयो । अब त बाँच्न गाह्रो होला जस्तो छ । बजारको सामान यति महँगो भयो । स्थानीय उत्पादन धुमिल हुँदै गए । बहत्तर सालको भुइँचालोपछि खोलाखोल्सीका शिर सुके । बगिरहने खोलाको पानी खानेपानी योजनाको कारण सुक्यो । अनि हाम्रा पाखे खेतहरूमा उत्तिसका रुखहरूले साम्राज्य विस्तार गरिरहेका छन् ।

रुखहरूबाट पुराना पात झरेर, नयाँ दिनका लागि मुजुरा हाल्दै गर्दा, कुखुरे छाती चस्कन्थ्यो । यद्यपि निभेको थिएन अन्तरात्माको उज्यालो, तिमी संशोधित भई रमाइलो पल लिएर फर्किन्छौ भन्ने आशले । थाहा छ, म हरेक बिहान घुम्न जाँदा देउरालीलाई चढाउने गर्थें— तिम्रो प्रतीक तितेपातीको मुन्टा । तिमी तीतो थियौ, शुवासमय थियौ, पवित्र आस्थाहरूमा चल्ने, तीतो थियौ, थुप्रै रोगको ओखती थियौ ।

पाखातिर स्याल रुन्थे, करेसा पाखा हेर्दै तिम्रो प्यारो काले भुक्थ्यो । त्यो बेला यो नहुने मन तिमीतिर पुग्थ्यो र मोबाइलमा तिम्रै तस्बिर हेरेर म पनि सुक्सुकाउँथेँ । धेरै क्षण तिमी आइरहने दिन, दिउँसै एक गिलास खोयाबिर्के तानेर लाग्थेँ गाउँतिर, तासे झुन्ड खोज्दै ।

तर तिमीले एक कल फोन नगरे पनि, एक सुको नपठाए पनि अमूर्त रूपमा मसँगै थियौ । किनकि मलाई लाग्थ्यो— तिम्रो नारी हृदयबाट उम्लिएका छैनन् हामीले सारनतारन गरेका प्रेमील पलहरू । जब जब प्रकृतिले स्वभाव फेर्थ्यो, तब तब म फेरिन्थेँ । शरद आउँथ्यो, म तिमी सम्झेर फुल्थेँ । वसन्त आउँथ्यो पाउलो बोकेर । पानी पर्थ्यो, म हौसिन्थेँ ।

हो, मैले सुनेँ— त्यो दिन तिमी परदेशबाट फर्कियौ । एक्लै नाचेको थिएँ । गाउँको मूलघर्नी बजैकोबाट कौडे भाले लिएर आएँ । मासु-भात पकाएर तिम्रो बाटो हेरिरहेँ । तिमी आएनौ । सालालाई फोन गर्दा थाहा भयो— तिमी उतै बस्ने ।

आज भोलि भन्दै हप्ता गयो, तिमी आएनौ । छोरो बोलायौ, ऊ तिमीसँगै गयो । म घरमा एक्लै सोच्थेँ— प्यारीको रिस अझै मरेको रहेनछ ।

पन्ध्र दिनमा तिमी घर आयौ । मैले मेरो सुदिन फर्कियो भनेँ । मेरो ढुकढुकी पुरानै लयमा चल्ने सोचेँ ।

धेरैका परदेश गएका श्रीमान्-श्रीमती स्वदेश फर्कँदा श्रीमान् या श्रीमती त्रिभुवन विमानस्थलमा पुगेर स्वागत गर्छन् । महँगो होटलको सुन्दर शयनकक्षको शय्यामा दोस्रो सुहागरात मनाउँछन् । तर तिमीले फर्कँदै छु भन्ने सूचना दिएनौ । रिस मरेको रहेनछ भनेँ ।

आयौ, समाज लिएर आयौ । मैले नकल्पेको छुटानाम पत्र लिएर आयौ । त्यतिबेला सोचेँ— म त भ्रममा रहेछु यत्रो दिन । मैले त पारपाचुके पत्रमा सही गर्दिनँ भनेको थिएँ, तर तिम्रो कृत्रिम आँसुले ठग्यो र तिमीलाई ब्याइतेबाट कन्य बनाइदिएँ । मेरो थर र गोत्र फिर्ता लिएँ । म मरुँ तर तिमी खुसीले बाँच्नपर्छ भनेँ । मबाट लागेका दागहरू एउटा सहीले पुछि दिएँ । तिमी धेरै खुसी भयौ । सुनेको थिएँ— त्यो दिन सबै माइतीलाई डाकेर भोज दियौ अरे ।

मलाई भने तिम्रो खुसी नै मेरो थियो ।

तर हाम्रो एकापसी जीवनको बन्धन फुकाएको पाक्षिक नकाट्दै तिमीले एउटा खान भैयालाई नेपाली ज्वाइँ बनाएको फोटोसहितको जानकारी फेसबुकमा, मलाई समेत ट्याग गरेर पोस्ट गरेकी रहेछौ । धन्यवादसँगै हार्दिक शुभकामना । मलाई जस्तो तिरस्कार नदिनु । सबै म जस्तो सहनशील हुन सक्दैनन् । धेरै समाचार सुनेकी होली… । दिन सुखमय बिताउनु ।

एउटा सूचना, तिमीले दिएको उपनाम ‘रक्स्या’ आजदेखि मेटाइदिएँ । फेरि शुभकामना अरबियन र नेपाली दाम्पत्य जीवनको ।

अर्को खुसी, तिमीले दाह्रीवाला कान्छाबाउसँग बिहे गरेको खबरले एकदमै संशोधित भएर फुच्चे पक्का छोरो बन्न थाल्यो । भात पकाउन सिक्दै छ । मोबाइलमा गेम खेल्न छोड्यो । “तपाईँको सपना पूरा गर्छु बा” भन्छ । सोच्छु— तिमी आउनु जस्तै तिमी जानु पनि परिवर्तन रहेछ ।

–०००–
त्रियुगा नगरपालिका— ११, उदयपुर