संस्मरणात्मक कथा : मेरो पहिलो रेल यात्रा र सुन्दरी | हाम्रो कथाघर

संस्मरणात्मक कथा : मेरो पहिलो रेल यात्रा र सुन्दरी

स्रष्टा : नारायणनाथ योगी

गोरखपुरको त्यो कहालीलाग्दो स्टेसन, एउटा विशाल श्मशानघाटझैँ लाग्थ्यो, जहाँ जीवनका अनगिन्ती कथाहरू एकअर्कालाई छिचोल्दै अघि बढ्थे । फलामका पटरीहरूमाथि जब ‘डेक्कन क्वीन’ ले एउटा भयावह गर्जनसहित आफ्नो विशाल कायालाई हल्लायो, मेरो हृदयको धुकधुकीले अर्कै लय पक्रियो । जीवनमा पहिलो पटक फलामका यी दैत्यहरूमाथि कुद्ने सपनाले मलाई कहाँ-कहाँ पुर्याउने हो, त्यो कौतूहलले मेरो हरेक रेसामा एउटा अज्ञात ऊर्जा भरिदिएको थियो । गन्तव्य दार्जीलिङ थियो, तर मनमा गन्तव्यभन्दा बढी यात्राको गहिराइले स्थान ओगटिसकेको थियो । डिब्बा नम्बर ‘सी-१७’ मा आफ्नो सिट खोज्दै गर्दा, एक अपरिचित, तर हृदयमा गहिरो छाप छोड्ने सुगन्धले मलाई अचानक रोक्यो । त्यो कुनै कृत्रिम अत्तरको चर्को वासना थिएन; बरु, माटोमा भर्खरै परेको पानीको स्निग्ध गन्ध, चिसो हावाको स्पर्श र सायद कसैको छालाको आफ्नै प्राकृतिक, मीठो वासनाको एउटा रहस्यमय मिश्रण थियो । सिट नम्बर ‘२३’ मा पुग्दा मेरो सासको गति अलि तीव्र भइसकेको थियो, र मुटुको धुकधुकीले कानका पर्दाहरूमा एउटा अनौठो धुन बजाइरहेको थियो । मैले जतिबेला आँखा उठाएर हेरेँ, सिट नम्बर ‘२४’ मा बसिरहेकी ती आकृतिमा मेरो दृष्टि टक्क अडियो, मानौँ कुनै अदृश्य शक्तिले मेरो आँखालाई त्यहीँ टाँसिदिएको थियो । उनी थिइन् । उनको केशराशि कालो रातजस्तै थियो, जसलाई उनले खुकुलोसँग बाँधेकी थिइन्, तर केही लटहरू शरारती बालकझैँ उनको गालामा खेलिरहेका थिए, जसलाई हटाउने साहस कसैको थिएन । उनको अनुहारमा बिहानको पहिलो किरणझैँ कोमलता थियो, र आँखामा गहिरा तालको शान्ति । ती आँखामा मैले हजारौँ नभनिएका कथाहरू, अनगिन्ती सपनाहरू र केही अलिखित रहस्यहरू पढ्ने प्रयास गरेँ, तर ती सबै रहस्यका पर्दाभित्र सुरक्षित थिए । उनको गुलाबी, पाकेका ओठमा एउटा अस्पष्ट मुस्कान थियो, जुन सायद कुनै भर्खरै पढेको किताबको अंशबाट फुटेको थियो, वा कुनै मीठो स्मृतिले उनको मनलाई छोएको थियो ।

रेलले गति लिँदै गर्दा, झ्यालबाट पर सरिरहेका खेतहरू, गाउँहरू र मानिसहरूलाई हेर्दै मैले आफूलाई भुल्ने प्रयास गरेँ । तर उनको उपस्थिति, उनको सूक्ष्म आभाले मलाई चारैतिरबाट घेरेको थियो, मेरो हरेक चेतनालाई उत्तेजित गरिरहेको थियो । उनको शरीरको बनावटमा एउटा अलौकिक सन्तुलन थियो, जुन प्रकृतिले निकै फुर्सदमा कुँदेको मूर्तिझैँ लाग्थ्यो । उनको छालाको रङ, जुन घामले हल्का पोलेको, तर भित्री चमकले भरिएको थियो, त्यो हेर्दा मलाई कुनै पाकेको फलको रस पिएजस्तो मीठो अनुभूति भयो । उनको हरेक चालमा एक अदृश्य लय थियो, जसले मेरो मनको तारमा एउटा अनौठो, मीठो धुन बजाइरहेको थियो । मनोवैज्ञानिक रूपमा म उनलाई नियालिरहेको थिएँ । मेरो मस्तिष्कमा हजारौँ प्रश्नहरू दौडिरहेका थिए – उनी को हुन् ? कहाँ जाँदै छिन् ? कामका सपनाहरू के होलान् ? के उनले पनि मलाई यसरी नै नियालिरहेकी होलिन्, जस्तो म उनलाई नियालिरहेको छु ? मेरो मनको कुनै कुनामा एउटा आदिम चाहना जागृत भयो, जसले उनको नजिक पुग्न, उनको सुगन्धलाई अझ गहिराइमा अनुभव गर्न र उनको स्पर्शको कोमलता महसुस गर्न खोजिरहेको थियो । यो कुनै वासना थिएन, बरु सौन्दर्यप्रतिको चरम समर्पण थियो, एउटा अपरिचित आकर्षण जसले मलाई एकैसाथ पुलकित र व्याकुल बनाउँदै थियो । मेरो पुरुषत्वको हरेक कणले उनको नारीत्वको गहिराइलाई नाप्न खोजिरहेको थियो, एउटा अदृश्य चुम्बकीय शक्तिले मलाई उनको नजिक तानिरहेको थियो ।

दार्शनिक रूपमा, मैले सोचेँ, जीवन पनि त यही रेल यात्राजस्तै हो । हामी कोही कतैबाट आउँछौँ, कोही कतै जान्छौँ । बिचमा कति मानिसहरू भेटिन्छन्, कति छुट्छन् । कोही मनमा गहिरो छाप छोडेर जान्छन्, कोही केवल एउटा धमिलो स्मृति बनेर रहन्छन् । के यो सुन्दरी पनि मेरो जीवनको एउटा सानो स्टेसन मात्रै हो, जहाँ म केवल एकछिनका लागि रोकिएको छु ? या यो मेरो अस्तित्वको एउटा यस्तो मोड हो, जहाँबाट मेरो यात्राको दिशा नै परिवर्तन हुन सक्छ ?

जब साँझ पर्‍यो, रेल पहाडी बाटो हुँदै उकालो चढ्न थाल्यो । बाहिर अँध्यारोले आफ्नो साम्राज्य फैलाउँदै थियो, तर डिब्बाभित्रको बत्तीको मधुरो प्रकाशमा उनको अनुहार अझ रहस्यमय देखिन्थ्यो । उनले आफ्नो झोलाबाट एउटा पुस्तक निकालिन् र पढ्न थालिन् । उनका औँलाहरूले पाना पल्टाउँदै गर्दा, मैले उनको नाडीको कोमलता र त्यहाँका नीलडामहरूलाई ध्यान दिएर हेरेँ । ती नीलडामहरू, जुन कुनै गहनाको बोझले बनेका थिए, ती पनि मलाई कुनै कलाकृतिका अंशझैँ लागे, जसले उनको जीवनका अदृश्य कथाहरू भनिरहेका थिए । उनको घाँटीको त्यो सुन्दर वक्र, जहाँबाट उनका केशहरू झरिरहेका थिए, त्यसले मेरो मनमा एउटा अनौठो स्पन्दन पैदा गर्‍यो । यो एक यौनिक आकर्षण थियो, तर त्यो कुनै अश्लील चाहना थिएन । बरु, जीवनको सौन्दर्य र स्त्रीत्वको पूर्णताप्रतिको एउटा पवित्र श्रद्धा थियो, जसले मलाई उनको हरेक अङ्गमा एउटा कविता देख्न बाध्य बनाउँदै थियो । उनको श्वासप्रश्वासको मधुरो आवाजले मेरो आफ्नै सासको गतिलाई प्रभावित गरिरहेको थियो, मानौँ हामी दुईबिच एउटा अदृश्य, तर शक्तिशाली बन्धन बनिसकेको थियो । एकपटक, उनको पुस्तक हातबाट चिप्लियो । मैले तुरुन्तै टिपेर उनलाई दिएँ । हाम्रो हात एकैछिनका लागि स्पर्श भयो । त्यो क्षणिक स्पर्शले मेरो शरीरमा एउटा विद्युतीय तरङ्ग दौडाइदियो । उनले एउटा मधुरो मुस्कानका साथ “धन्यवाद” भनिन्, र त्यो शब्द मेरो कानमा कुनै कर्णप्रिय सङ्गीतझैँ गुन्जियो । उनको त्यो मुस्कानमा एउटा गहिरो कृतज्ञता थियो, जसले मेरो मनमा आशाको दियो बाल्यो ।

बिहान दार्जीलिङ आइपुग्यो । जब रेल स्टेसनमा रोकियो, मैले एकछिनसम्म उनलाई हेरिरहेँ । उनले बिस्तारै आफ्नो झोला उठाइन्, र एकपटक मलाई हेरेर हल्का मुस्कुराउँदै, रेलबाट ओर्लिन् । उनको हरेक कदममा एउटा अदृश्य मर्यादा थियो, एउटा अदम्य शक्ति, जसले मलाई उनको सामुन्ने नतमस्तक बनायो । उनी भिडमा हराइन्, र उनको सुगन्ध हावामा विलीन भयो, तर उनको स्मृति मेरो आत्मामा सधैँका लागि कोरियो । म आफ्नो सिटमै बसिरहेँ, हातमा मेरो झोला थियो, तर मनमा एउटा खालीपन र एउटा अविस्मरणीय स्मृति । मेरो पहिलो रेल यात्रा एउटा साधारण यात्रा थिएन, यो त जीवनको गहिराइमा डुब्ने एउटा यात्रा बन्यो । पटरीका धुनहरूले मलाई केवल गन्तव्यसम्म पुर्‍याएनन्, बरु एक अपरिचित सुन्दरीको मोहक आभासँगै मेरो अस्तित्वको नयाँ आयाम खोलिदिए । उनी एउटा सपना थिइन्, एउटा कविता थिइन्, एउटा द्वन्द्व थिइन्, जसले मलाई जीवनको अर्थ बुझाएर गइन् । त्यो क्षणिक भेटले मलाई प्रेमको परिभाषा सिकायो, सौन्दर्यको शक्ति देखायो र जीवनका अनगिन्ती सम्भावनाहरू बुझायो । मलाई लाग्यो, मैले एउटा यात्रा मात्रै गरिनँ, मैले त एउटा जीवन नै बाँचेँ ।

स्रष्टाको ठेगाना : इटहरी, सुनसरी