यौनकथा: शून्यताभित्र पूर्णताको प्रवेश
सहरका तमाम कोलाहलहरू ढोकाबाहिरै रोकिएका थिए । कोठाभित्र एउटा मन्द दियो बलिरहेको थियो, जसको काँप्दो छाया भित्तामा हल्लिरहँदा लाग्थ्यो— त्यहाँ दुईवटा शरीर होइन, दुईवटा आत्मा आफ्ना पुराना हिसाबकिताब मिलाउन उभिएका छन् । बाहिर सिमसिमे पानी परिरहेको थियो अनि चिसो हावाले झ्यालका काँचहरूलाई सुस्तरी थर्काइरहेको थियो । समिरले सुस्तरी काव्याका हात समात्यो । काव्याका औँलाहरू चिसिएका थिए, तर उनीभित्र एउटा अदृश्य तातो आगो बलिरहेको थियो । उनीहरूका आँखामा केवल शारीरिक प्यास मात्र थिएन; त्यहाँ त युगौँदेखिको खोज, अहम्को विसर्जन र अद्वैतको तीव्र चाहना थियो ।
काव्याले आफ्ना आँखा समिरका आँखामा गाड्दै सोधिन्, “हामी के खोज्दै छौँ, समिर ?” उनको स्वरमा कुनै सङ्कोच थिएन, केवल एउटा गम्भीर जिज्ञासा र समर्पणको भाव थियो । समिरले काव्याको काँधबाट साडीको सप्को सुस्तरी तल खसाल्यो । रेसमी कपडा भुइँमा खस्दा एउटा मसिनो आवाज आयो— मानौँ कुनै पुरानो पर्दा उध्रिरहेको छ । समिरले शान्त स्वरमा भन्यो, “हामी त्यो खोज्दै छौँ काव्या, जुन यो समाजले, यो शब्दले र यो वस्त्रले हामीबाट लुकाएको छ । हामी आफूभित्रको त्यो नग्न सत्य खोज्दै छौँ, जहाँ कुनै मुखौटा रहँदैन ।”
एक-एक गरी वस्त्रहरू ओछ्यानको किनारमा खसे । जब दुवै पूर्ण रूपमा नग्न भए, कोठामा केवल दुईवटा शरीर मात्र रहेनन् । त्यहाँ त नाम, जात, पद, प्रतिष्ठा र अहम्को पूर्ण पतन भइसकेको थियो । वस्त्रको पतन केवल कपडाको थुप्रो थिएन, त्यो त समाजले पहिराइदिएका कृत्रिम आवरणहरूको अन्त्य थियो । त्यहाँ न त कोही पुरुष बाँकी थियो, न त कोही स्त्री; त्यहाँ केवल दुई प्राकृतिक तत्त्व थिए— प्रकृति र पुरुष, शिव र शक्ति । काव्याले आफ्नो छातीमा हात राखिन् । मुटुको धड्कन तीव्र थियो । त्यो धड्कन केवल वासनाको मात्र थिएन, त्यो त एउटा नयाँ सृष्टि सुरु हुन लागेको आदिम सङ्केत थियो ।
समिरले काव्यालाई अङ्कमाल गर्दै ओछ्यानमा राख्यो । ओछ्यान उनीहरूका लागि केवल काठ र डस्नाको संरचना थिएन, त्यो त एउटा यस्तो वेदी थियो, जहाँ दुई चेतनाको बलिदान र पुनर्जन्म हुन गइरहेको थियो । समिरका औँलाहरूले काव्याको काँधलाई स्पर्श गरे । त्यो स्पर्श केवल छालाको छालासँगको सम्पर्क थिएन, त्यो त दुई बेग्लै अस्तित्वहरूको घर्षण थियो । काव्याको शरीरमा एउटा अद्भुत कम्पन छुट्यो । समिरका ओठहरू काव्याको गर्दनमा ओर्लिए । काव्याले लामो सुस्केरा हालिन्, जसमा एउटा आदिम स्वीकारोक्ति लुकेको थियो ।
काव्याले समिरको कपालभित्र आफ्ना औँलाहरू छिराउँदै साउती गरिन्, “मानिसहरू यौनलाई पाप वा केवल शारीरिक आनन्द मान्छन्, तर मलाई लाग्छ, यो त दुई नदी एकत्र भएर समुद्र बन्ने प्रक्रिया हो । हेर त, तिम्रो स्पर्शले मलाई मेरो शरीरको मात्र होइन, मेरो शून्यताको पनि आभास गराइरहेछ ।” समिरले काव्याको नाभिमा आफ्ना ओठ बिसायो । काव्याको शरीर धनुषजस्तै कस्यो । छाला र छालाको घर्षणबाट उत्पन्न भएको रापले कोठाको चिसो हावालाई तातो बनाइदियो । समिरका हातहरूले काव्याका अङ्गप्रत्यङ्गलाई त्यसरी स्पर्श गरिरहेका थिए, जसरी कुनै गुफाभित्र अँध्यारोमा बाटो खोजिरहेको यात्रीले भित्ताहरू महसुस गर्छ । समिरले काव्याका आँखामा हेर्दै भन्यो, “यो देह एउटा मन्दिर हो काव्या, र यो स्पर्श त्यो मन्दिरभित्र गरिने परम पूजा हो । जब म तिमीलाई छुन्छु, म केवल तिम्रो देह छोइरहेको छैन, म त तिमीभित्र लुकेको त्यो ईश्वरलाई जागृत गराउन खोज्दै छु ।”
अँध्यारो अझ गहिरिँदै गयो । समिर जब काव्याको गहिराइमा प्रवेश गर्यो, कोठामा एउटा मौन विस्फोट भयो । त्यो क्षण केवल दुई शरीरको मिलन थिएन, त्यो त ‘म’ र ‘तिमी’ बीचको सीमा मेटिने क्षण थियो । स्त्रीको त्यो रूपले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई आफ्नो गर्भमा समेटेको आभास हुन्थ्यो । काव्याको मुखबाट एउटा गम्भीर ध्वनि निस्कियो । त्यो ध्वनिमा कुनै शब्द थिएन, केवल एउटा शाश्वत पुकार थियो— ॐकारजस्तै गम्भीर र आदिम । उनले आफ्ना गोडाले समिरको कम्मर कसिन्, मानौँ उनी उसलाई आफूभित्रै सधैँका लागि कैद गर्न चाहन्छिन् ।
सासमा तातोपन र गतिमा लयबद्धता आउन थाल्यो । ओछ्यानका सिरानी यताउता छरिए । समिरको पसिनाको थोपा काव्याको छातीमा खस्यो र दुवैको पसिना एउटै रसमा मिसियो । दुवैका सास यति नजिक थिए कि कसको सास कुन हो छुट्याउन गाह्रो भइसकेको थियो । समिरले देख्यो— काव्याका आँखा बन्द थिए, तर उनीभित्र एउटा अद्भुत उज्यालो छल्किरहेको थियो । उनी केवल एक स्त्री थिइनन्, उनी प्रकृति थिइन्— अनन्त, सर्वव्यापी र भरणपोषण गर्ने प्रकृति; र समिर केवल एक पुरुष थिएन, ऊ पुरुष-तत्त्व थियो— जसले प्रकृतिमा आफूलाई पूर्ण रूपमा समर्पित गरिरहेको थियो । शरीरको गतिसँगै उनीहरूका विचारहरू पनि पग्लिँदै गए । विगतका सम्झना, भविष्यका डर र वर्तमानका दायराहरू सबै त्यो घर्षणको अग्निमा जलेर भस्म भए ।
गति आफ्नो पराकाष्ठामा पुग्यो । सासमा एउटा अनौठो सङ्गीत थियो । समिरले काव्याका आँखामा हेर्यो, जहाँ अब कुनै प्रश्न थिएन, त्यहाँ केवल एउटा अनन्त विस्तार थियो । “म हराउँदै छु समिर !” काव्याले चिच्याउँदै भनिन् । उनको स्वरमा डर थिएन, एउटा परमानन्दको अनुभूति थियो । “म पनि काव्या… म पनि अब ‘म’ रहेन,” समिरले उत्तर दियो । अनि अचानक, त्यो चरम क्षण आयो । शारीरिक रूपमा त्यो चरम सुख थियो, तर दार्शनिक रूपमा अहम्को पूर्ण मृत्यु । केही सेकेन्डका लागि दुवैको मस्तिष्क शून्य भयो । समयको पाङ्ग्रा रोकियो । न त्यहाँ समिर थियो, न काव्या । त्यहाँ केवल एउटा महा-अनुभूति बाँकी रह्यो । ती केही सेकेन्डमा उनीहरूले त्यो समाधिको अनुभव गरे, जसका लागि योगीहरू वर्षौँसम्म तपस्या गर्छन् ।
तुफान साम्य भयो । घर्षणबाट उत्पन्न भएको अग्नि अब शान्त र शीतल प्रकाशमा परिणत भएको थियो । दुवै ओछ्यानमा लम्पसार परेका थिए । समिरको टाउको काव्याको छातीमा थियो, र काव्याका औँलाहरू सुस्तरी समिरको कपालमा खेलिरहेका थिए । उनीहरूका छाती अझै पनि बिस्तारै माथि-तल गरिरहेका थिए, तर त्यो गतिमा अब कुनै अशान्ति थिएन, केवल एउटा गम्भीर र प्रशान्त लय थियो । काव्याका आँखाबाट अश्रुधारा बग्यो— दुःखको होइन, चरम आनन्द र पूर्ण समर्पणको आँसु ।
झ्यालबाहिर पानी पर्न रोकिएको थियो । पूर्वको आकाशमा हल्का नीलो र गुलाबी रङ्गहरू घुलिरहेका थिए । बिहानीको चिसो हावा कोठाभित्र छिरिरहेको थियो । समिरले लामो सास तान्दै सोध्यो, “काव्या, मानिसहरू यौनपछि किन थाक्छन् ? तर मलाई त लाग्दै छ, म भर्खरै जन्मिएको छु । हामीले भर्खरै के अनुभव गर्यौँ ?” काव्याले हल्का मुस्कुराउँदै समिरको निधारमा चुम्बन गरिन् र भनिन्, “किनकि धेरैजसो मानिसहरू यौनमा केवल शरीर थुपार्छन् समिर । उनीहरू आफ्नो अहम्लाई बचाएर राख्छन् । तर हामीले आज देहलाई छाडेर चेतनाको यात्रा गर्यौँ । हामीले मृत्यु र पुनर्जन्मको अनुभव गर्यौँ । जहाँ अहम् मर्छ, त्यहाँ थकान होइन, नवजीवन प्राप्त हुन्छ ।”
बाहिर चराहरूको मधुर आवाज गुञ्जियो । भुइँमा छरिएका वस्त्रहरू त्यसै लडिरहेका थिए । न समिरलाई ती उठाउने हतारो थियो, न काव्यालाई आफ्नो नग्नता ढाक्ने सङ्कोच । उनीहरूका बीचमा अब कुनै शब्द बाँकी थिएन, केवल एउटा गम्भीर मौनता थियो— त्यो मौनता, जसले सबै उत्तर पाइसकेको थियो । बिहानीको पहिलो किरण उनीहरूको नग्न शरीरमा पर्दा लाग्थ्यो, उनीहरू देहको सीमा पार गरेर कुनै अनन्त उज्यालोमा लीन भइसकेका छन् ।
–०००–
इटहरी–१, सुनसरी