लघुकथा : सडकमा बाँचेको डर | सरस्वती पुडासैनी | हाम्रो कथाघर

“आज फेरि ढिलो गर्‍यौ ?”

ढोका खोलेर साथीले सोधी । उसको आवाजमा सामान्य सोधपुछ थियो, तर नजरमा प्रतीक्षाको मधुरो उज्यालो थियो ।

मैले मुस्कान दिने प्रयत्न गरेँ, तर त्यो हाँसो ओठसम्म मात्र पुग्यो, हृदयसम्म पुग्न सकेन । क्लास अलि लम्बियो अनि बाटो… बाटो पनि कताकता डरलाग्दो लाग्यो ।

ऊ सुन्नेबित्तिकै हल्का हाँसी । “कोरियाको बाटो डर लाग्ने ? यहाँ त सधैँ रातभरि बत्ती बलिरहन्छन् नि ! सबै व्यवस्थित र सुरक्षित छ ।”

ऊ सही थिई । यहाँ सबै व्यवस्थित छ, सुरक्षित छ । तर म केही बोलिनँ । उसको त्यो हाँसोभित्र जीवनप्रति निश्‍चिन्तता र विशुद्ध आत्मविश्वास थियो । तर मेरो हाँसोभित्र भने एक पुरानो, चिसो डर सधैँ मिसिएको हुन्थ्यो ।

म बाटो हिँड्दा सधैँ त्यो दिनको अँध्यारो साँझ सम्झन्छु— साथीसँग सपिङ गरेर फर्किँदै गर्दा अचानक बत्तीको तीव्र प्रकाश लिएर आएको त्यो गाडी । मेरो हातमा उसको अन्तिम न्यानोपन थियो, जसले मलाई अन्तिम पल्ट भेटेको थियो । त्यो न्यानोपन, एक झट्कामा, सदाका लागि चिसो भइदियो ।

त्यसपछि, बाटोमा हिँड्दा मेरा पाइलाहरू सधैँ भारी हुन्छन् । खुट्टा काँप्‍न थाल्छन्, हातहरू पसिनाले लतप्प हुन्छन् । जस्तो कि कसैले पछाडिबाट बोलाइरहेको छ, जस्तो कि कसैले त्यो भयानक दृश्य फेरि सम्झाइरहेको छ । मेरो मन मान्दैन कि म सुरक्षित छु ।

एकदिन हिँड्दै गर्दा साथीले सोधी, “किन हिँड्दा बारम्बार पछाडि फर्किन्छेस् ?”

मैले एक कृत्रिम मुस्कान दिएँ, जुन उसका लागि थियो, तर मेरा लागि थिएन । “थाहा छैन… कहिलेकाहीँ लाग्छ— कसैले मेरो हात समाएर भनिरहेको छ, ‘सावधान होऊ !’ ”

ऊ हाँस्दै हिँडी, सायद यसलाई मेरो कुनै अनौठो बानी सम्झेर । तर म मनमनै सोच्दै थिएँ— सायद त्यो उसको आत्मा हो, जो मेरो हरेक डरभित्र, हरेक चिसो पसिनाको थोपाभित्र अझै पनि बाँचिरहेकी छ । ऊ मलाई सम्झाउँदै छे कि संसारमा सबै व्यवस्था र उज्यालोका बीच पनि, कहिलेकाहीँ बाटोहरू मौन खतराले भरिएका हुन्छन् ।

–०००–
पीएचडी शोधार्थी, सोसियल वेल्फेयर होसो विश्वविद्यालय, दक्षिण कोरिया