कविता: म पागल कवि

कवि: हिमरत्न अनुराग

म बताससँगै बगेँ,
म पागल कवि,
पागल मेरो कविता ।

मैले सत्यको सहारा लिएँ
झुटको पर्दा उतारेँ,
मैले देश लेखेँ—
लेख्नुपर्ने पनि लेखेँ
नलेख्नुपर्ने पनि लेखेँ ।

व्यथा लुकाएर सगरमाथाझैँ हाँसेँ
पीर लुकाएर बाँचेँ,
म आफैँ दुःखी न्याउली
अरूको दुःख लेखेँ ।

पहाडझैँ अटल भएँ
तराईझैँ समतल भएँ
नदीझैँ बगेँ ।

विश्वास गर्नुपर्नेलाई विश्वास गरिनँ
विश्वास नगर्नुपर्नेलाई विश्वास गरेँ,
काँढालाई चुमेँ
फूललाई बोटमै छाडेँ ।

पत्थरदेखि पग्लिएँ
कोमलदेखि कठोर बनेँ,
शब्दलाई पहाड भनेँ
पहाडलाई शब्द भनेँ ।

रातलाई दिन भनेँ, दिनलाई रात भनेँ
हाँस्नुपर्ने बेला रोएँ, रुनुपर्ने बेला हाँसेँ
बोल्नुपर्ने बेला सुनेँ, सुन्नुपर्ने बेला बोलेँ ।

शब्दलाई आवाज भनेँ, आवाजलाई शब्द भनेँ
हावासँगै वहन खोजेँ,
पानीलाई ठोस भनेँ, ढुङ्गालाई तरल भनेँ ।

सजिलोलाई कठिन भनेँ, कठिनलाई सरल भनेँ
आँसुलाई सुख भनेँ, हाँसोलाई दुःख भनेँ ।

म भिरमा पनि फुल्न खोजेँ
पीरमा पनि हाँस्न खोजेँ,
हावालाई देखेँ, पानीलाई सुँघेँ ।

आकाशलाई धर्ती भनेँ, धर्तीलाई आकाश भनेँ
अँध्यारोलाई प्रकाश भनेँ, प्रकाशलाई अँध्यारो भनेँ ।

जीवनलाई झुट भनेँ, मृत्युलाई सत्य भनेँ
प्रेमलाई घृणा भनेँ, घृणालाई प्रेम भनेँ ।

जम्नुपर्ने बेला बगेँ, बग्नुपर्ने बेला जमेँ
माटोलाई ढोगेँ, शब्दलाई प्रेम गरेँ ।

अरू विदेश जाँदा देशमै बसेँ
माटोलाई मुटु भनेँ, देशलाई प्राण भनेँ—

म पागल कवि,
पागल मेरो कविता ।