कविता: अपहरणको राजनीतिमा मानवता

कवि: चन्द्र रावत गुराँस

शक्तिको नाममा जब न्याय अपहरण हुन्छ,
त्यतिबेला भेनेजुएला मात्र होइन,
मानवताको आत्मा नै बन्दी बनाइन्छ ।
मानवअधिकार केवल भाषणमा बाँच्छ,
तर व्यवहारमा उसैलाई कुल्चिन्छ ।
शान्तिको कुरा गर्ने हातमै
दबाब, धम्की र दमनका औजार चम्किन्छन् ।

अब बुझ्नुपर्‍यो
आजको युद्ध बम बारुद र बन्दुकले मात्र हुँदैन,
आक्रमण नयाँ शैलीमा —
प्रतिबन्ध, अपमान, अपहरण र डरको राजनीति
नयाँ पाठ सिकायो अमेरिकाले ।

विज्ञान र वैज्ञानिक आविष्कार,
जो मानव जीवन सजिलो बनाउन जन्मिए,
त्यही विज्ञान शक्तिको दुरुपयोग बनेर
कमजोर राष्ट्रमाथि प्रयोग गरिँदै छ ।

तानाशाही प्रवृत्तिले
कहिले लोकतन्त्रको मुखौटा लगाउँछ,
कहिले मानवअधिकारको ठेक्का लिन्छ ।
गुण्डागर्दी अब गल्लीमा होइन,
अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा देखिन्छ —
ठुलाले सानालाई
अन्याय सहेर बस्न बाध्य बनाएको छ ।
नेपाल जस्तो भूपरिवेष्ठित, गरिब देश
यो दृश्य चुपचाप हेरिरहेछ ।

हामीलाई थाहा छ —
शक्ति नभए पनि स्वाभिमान हुन्छ,
हतियार नभए पनि चेतना हुन्छ ।
हामीले बुझ्नुपर्छ,
आज भेनेजुएलामाथि परेको छाया
भोलि जहाँसुकै पनि पर्न सक्छ ।
तेस्रो विश्वयुद्धको डर
हामीले किताबमा मात्र पढ्न चाहन्छौँ,
आकाशमा होइन ।
रगतमा होइन,
मात्र इतिहासमा ।
यो संसारलाई अब
नयाँ बम होइन,
नयाँ धम्की होइन,
नयाँ प्रभुत्व होइन —
शान्ति चाहिएको छ ।
मानवता बाँचेको शान्ति,
न्याय बाँच्छ भन्ने शान्ति,
र सबै राष्ट्र स्वतन्त्र भएर
सास फेर्न पाउने शान्ति ।