कथा: कोहिनुर | हरिश कल्पित | हाम्रो कथाघर

कथा: कोहिनुर
कथाकार : हरिश कल्पित

विश्वको आँखैअगाडि अँध्यारो बादल मडारिन थाल्यो । भर्खरै टेलिभिजनको पर्दामा प्रसारित त्यो वीभत्स समाचारले उसको मस्तिष्कमा एउटा ठुलो हलचल पैदा गरिदियो । समाचारमा विश्वास गरूँ कि नगरूँ भन्ने दोधारमा ऊ रन्थनिरह्यो । मनको ढुकढुकी असन्तुलित भयो र अनायासै आँखाका डिलहरू आँसुले भरिएर आए ।

“सुन्नुभयो ?” श्रीमती मन्दिराको आवाज घरभरि गुन्जियो ।

विश्वले हतार-हतार आफ्ना आँसु पुछ्दै आफूलाई सामान्य तुल्याउने असफल प्रयास गर्‍यो । उसले रिमोटले टिभी बन्द गर्‍यो । मन्दिरा भान्साबाट हस्याङफस्याङ गर्दै आइन् । उनको अनुहारमा त्रास र बेचैनी प्रस्टै देखिन्थ्यो । “थाहा पाउनुभयो ? कोहिनुरको लास त नागार्जुनको डाँडामा बोराभित्र फेला पर्यो रे ! पवित्राले भर्खरै फोन गरेर सुनाएकी ।”

“के भयो हजुरलाई ? अनुहार त निकै मलिन देख्छु त !” विश्वको रुन्चे अनुहार हेर्दै मन्दिराले सोधिन् ।

विश्वले लामो सास तान्दै भन्यो, “खै, आज बिहानैदेखि अलि सन्चो छैन, त्यसैले मर्निङवाक पनि गइनँ ।”

मन्दिराले श्रीमान्को निधार छामिन्; ज्वरो त थिएन, तर मनभित्रको तापक्रम भने निकै बढेको थियो । मन्दिरा “चिया बनाएर ल्याउँछु है” भन्दै भान्सातिर लागिन् । विश्वलाई अझै पनि विश्वास लागिरहेको थिएन कि कोहिनुरको मृत्यु भइसकेको थियो र तिनको लास नागार्जुनको डाँडामा भेटियो भनेर । “कसरी भयो यस्तो ? कसले मार्‍यो मेरी कोहिनुरलाई ?” विश्व मनमनै आक्रोशित हुन्छ ।

केही दिनअगाडि मात्र त हो, न्युरोडको सपिङ कम्प्लेक्समा भेट भएको । तिनी आफ्नो भाइसँग आएकी थिइन् । विश्वको उनीसँग अकस्मात् जम्काभेट भएको थियो ।

“नमस्ते विश्व दा !” ऊ छक्क पर्दै कोहिनुरलाई हेरेको थियो । टाइट जिन्स र पिङ्क टिसर्टमा तिनको जवानी खुब खुलेको थियो । “यहाँ किन आउनुभयो विश्व दा ? यो त लेडिज सप हो,” जिस्काउँदै उनले भनेकी थिइन् ।

“मन्दिरालाई एउटा ब्याग किनिदिऊँ भनेर आएको, भोलि उनको बर्थ-डे हो ! बर्थ-डे गिफ्ट !” अलि हडबडाउँदै भनेको थियो विश्वले ।

“अनि मलाई पनि किनिदिने हो कि बर्थ-डे गिफ्ट ?” कोहिनुरले जिस्काइन् ।

“तिम्रो बर्थ-डे कहिले हो भन न ! तिमीलाई पनि किनिदिऊँला नि,” कोहिनुरको जवानी हेर्दै, घुटुक्क थुक निल्दै विश्वले भनेको थियो ।

केही वर्षअघिदेखि कोहिनुर बाबु र बाह्र वर्षको भाइसँगै विश्वको छिमेकी भएर आएकी थिइन् । आमा धेरै पहिल्यै बेपत्ता भएको कुरा उसले मन्दिराकै मुखबाट सुनेको थियो । मन्दिरालाई छरछिमेकीका बारेमा खोजिनीति गर्न खुबै चासो लाग्थ्यो । ‘आइमाईको स्वभाव नै त्यस्तै हो’ भनेर ऊ चुपचाप सुनिदिन्थ्यो ।

प्लस टु (+२) सकाएर बसेकी कोहिनुर गज्जबकी सुन्दरी थिइन् । देशका प्रसिद्ध मोडलहरूभन्दा पनि राम्री ! ठुलठुला मृगनयनी आँखा, गोरो वर्ण, छिनिएको कम्मर, अग्लो कद— हेर्नेहरू हेरेको हेर्‍यै हुन्थे । बैँसले लबालब भरिएको जवानी देखेर जोकोही पनि लठ्ठिन्थे । विश्व पनि कोहिनुरको जवानीमा मोहित थियो र पहिलो भेटमै आकर्षित भएको थियो ।

पल्लो घरमा नयाँ मान्छे आउँदै छन् भनेर मन्दिराले नै भनेकी थिइन् । एक दिन अकस्मात् पल्लो घरको छतमा एउटी युवतीलाई देखेको थियो विश्वले । युवतीको रूपले उसलाई मन्त्रमुग्ध बनाएको थियो । मन्दिरालाई सोध्न पनि ऊ डरायो— किन केटीका बारेमा सोधेर तिनलाई शङ्काको महल ठड्याउन जग बसाल्न दिने… ! त्यसैले ऊ चुपचाप लाग्थ्यो ।

एक दिन अकस्मात् आफ्नै घरको गेटमा देखा परिन् ती सुन्दरी युवती । विश्वले अचम्म मान्दै बरण्डाबाटै सोधेको थियो, “कसलाई खोजेकी ?”

ती युवतीले हातको कार्ड देखाउँदै भनिन्, “अङ्कल, म कार्ड दिन आएकी ।”

यति कुरा सुन्नेबित्तिकै हत्तपत्त भर्‍याङ ओर्लेर ऊ एकैछिनमै गेटमा पुगेको थियो । जोसँग बोल्ने मौका खोजिरहेको थियो, उनी नै आफ्नै घरको गेटमा आएपछि विश्वलाई ‘के खोज्छस् कानो आँखा’ झैँ भएको थियो । उसले फुरुङ्ग पर्दै गेट खोल्यो ।

“म पल्लो घरमा बस्छु अङ्कल ! पर्सि मेरो भाइको व्रतबन्ध छ, हजुरहरूलाई निमन्त्रणा कार्ड दिन आएकी ।”

“अनि हाम्रो नामचाहिँ कसरी थाहा पायौ नि ?” कार्ड हातमा लिँदै सर्सती हेरेर सोध्यो उसले ।

“पवित्रा आन्टीले भन्नुभएको थियो, हिजो उहाँलाई कार्ड दिन जाँदा ।”

“ए !” भन्दै कार्डमा भएको नाममा आँखा दौडाएको थियो उसले । “कति राम्रो नाम— ‘कोहिनुर’ !” भन्दै ऊ मुसुक्क हाँस्यो ।

“मेरो नाम हो अङ्कल, कोहिनुर । थ्याङ्क्यु अङ्कल !” भन्दै तिनी पनि मुसुक्क हाँसिन् ।

“नाम पनि कोहिनुर, अनि मान्छे पनि कोहिनुर जस्तै पो रहिछौ त ! आऊ भित्र, चिया पिएर जाऊ न । अनि मलाई अङ्कल भन्नु पर्दैन, दाजु भने भइगो नि, कसो ? म त्यस्तो बुढो भएको चाहिँ छैन है,” ठट्यौली पारामा विश्व मुस्कुरायो ।

तिनी खितिति हाँसिन्— “होइन ! होइन ! अङ्कल ! ओ सरी, दाजु ! फेरि कुनै दिन पिउँला नि चिया, अहिले अलि हतारमा छु । बरु आउनुस् है पार्टीमा, नबिर्सिनु नि फेरि ।” यस्तो भन्दै चञ्चल प्रवृत्तिकी कोहिनुर बिदा भएकी थिइन् ।

विश्वलाई त्यो रात पटक्कै निद्रा परेन । घरीघरी कोहिनुरको त्यो चञ्चले मादकता भरिएको हाँसोले विचलित गराइरह्यो । ऊ आसक्तिको पहिलो खुड्किलो पार गरिसकेको थियो । ऊ जहिले पनि कोहिनुर हिँड्ने बाटोमा ढुक्न थाल्यो । तर मन्दिराले थाहा पाउलिन् भन्ने डर भने मनमा रही नै रहन्थ्यो । मन्दिराको आँखा छली–छली भए पनि कोहिनुरको बाटो हेर्न भने उसले छाडेको थिएन । कोहिनुरको यौवनले उसको दिलोदिमागमा डेरा जमाउन थालिसकेको थियो । तिनको त्यो भरिलो जवानीले उसको तनमनमा आगो सल्काइसकेको थियो । कसरी कोहिनुरसँग नजिक हुने, उसले उपाय सोच्न थालेको थियो ।

एक दिन मन्दिरालाई भनि पनि हाल्यो— “साँच्चै मन्दिरा, ती पल्लो घर किनेर बस्न आएकाहरू कस्ता हुन् हँ ? अस्ति व्रतबन्धको पार्टीमा तिमी त गयौ, होइन ? आफू त जान पनि पाइएन, कहाँबाट त्यही दिनमा कलेजको शैक्षिक भ्रमण राखिदिएको भन्या पोखरामा ।” कोहिनुरको भाइको व्रतबन्ध पार्टीमा जान नपाएकोमा ऊ निकै चुक्चुकाएको थियो । कोहिनुरसँग नजिक हुने ठुलो मौका गुमेकोमा ऊ पछुताउनु पछुतायो ।

“विश्व दा किन आउनुभएन भनेर सोध्दै थिइन् । मैले शैक्षिक भ्रमणमा जानुपरेकाले आउन पाउनुभएन भनेर भनेँ । अनि अचम्म लागेको कुराचाहिँ, मलाई चाहिँ ‘आन्टी’ भनिन्, अनि हजुरलाई चाहिँ ‘दाइ’ पो भन्छिन् त !” मन्दिरा ईर्ष्यावश ठुस्किँदै भनिन् ।

विश्व मुसुक्क हाँस्दै भन्यो— “ए ! हो र ? अनि कोहिनुरको को–को रहेछन् परिवारमा ?” उसले प्रश्नवाचक दृष्टि श्रीमतीतिर फैलायो ।

“कोहिनुरको बाबु त बी.एल. सिन्हा रहेछन्, संसद् भवनभित्र क्यान्टिन चलाउने । मान्छे त हेर्दा भलादमी नै जस्तो देखिन्थे । पार्टीमा त सांसद–मन्त्रीहरू पनि आएका थिए । उठबस चाहिँ ठुलठुलै मान्छेहरूसँग रहेछ । पैसा पनि खुबै कमाएका रहेछन् । घर त गज्जबले सिँगारेका, जाबो व्रतबन्धको पार्टी त यस्तो भव्य ! कोहिनुरको विवाह झन् कस्तो होला ! म त छक्क परेँ,” मन्दिरा बखान गर्न थालिन् ।

उसले मनमनै सोच्यो— “किन मलाई कोहिनुरको यादले यतिविघ्न सताउँछ ? म किन उनीप्रति यसरी आकर्षित भइरहेको छु ? यो कस्तो आसक्ति ? मेरो त श्रीमती छिन् माया गर्ने, तर पनि यो मन किन मान्दै मान्दैन ? कोहिनुरको समीप हुन पो तड्पिरहन्छ त !”

एक दिन फेरि अचानक घरको ढोकामा आइन् कोहिनुर । ऊ खुसीले प्रफुल्ल भयो । घरमा मन्दिरा पनि थिइनन्, तरकारी किन्न बजार गएकी थिइन् । ऊ भर्खरै कलेजबाट थाकेर आएको थियो । तर कोहिनुरलाई देख्नासाथ उसको थकाइ एकैछिनमा हरायो ।

“आन्टी हुनुहुन्छ ?”
विश्वले ढोका खोल्दै भन्यो, “ओहो ! कोहिनुर, तिमी यहाँ ! आऊ न भित्र ।”

“होइन अङ्कल,” फेरि सम्झेझैँ गरी भनिन्, “होइन विश्व दा, आन्टीलाई भेट्नु थियो । एउटा जरुरी कुरा गर्नु थियो ।” उनी अलि लजाएझैँ गरिन् ।
“अहिले बजार गएकी छिन्, आइहाल्छिन् नि ! आऊ न, बस्दै गर । म कफी बनाएर ल्याउँछु ।”

अलि अप्ठ्यारो मान्दै उनी भित्र आइन् र सोफामा बसिन् । विश्व खुसीले प्रफुल्ल हुँदै कफी बनाउन भान्सातिर छिर्‍यो । कोहिनुरको आगमनले मनभरि उमङ्गको लहर फैलियो । एक कप कफी दिएपछि सँगै बसेर कुरा गर्ने बहाना खोज्न थाल्यो ऊ ।

कोहिनुरले अप्ठ्यारो मान्दै कफी लिइन् र “धन्यवाद” भनिन् । आज अलि नजिकबाट हेर्न पाएको थियो उसले कोहिनुरको सौन्दर्यलाई । मन एकतमासले धड्कियो; कोहिनुरको सौन्दर्यरूपी तलाउमा ऊ चुर्लुम्म डुब्न पुग्यो । ठुलठुला आँखा, सुलुत्त परेको नाक, रसिलो ओठ र उन्नत वक्षस्थलमा उसले नजर सर्सती दौडायो । आँखाले भए पनि रसपान गर्‍यो विश्वले । उसलाई लाग्यो— “कोहिनुरको नरम हात समाती अधरको चुम्बन लिऊँ । प्रेमको सागरमा डुबाइदिऊँ । तिनका ती रसिला ओठको स्वाद लिँदै चुम्बनको वर्षा गरिदिऊँ ।”

“के टोलाएर हेरिरहनुभएको विश्व दा ? खै, कति बेला आउनुहुन्छ मन्दिरा आन्टी ? खासमा मन्दिरा आन्टीको फुपूको छोरा मेरो कलेजको साथी पो रहेछ ! अस्ति पार्टीमा कुरा गर्दा पो थाहा पाएकी मैले ।”

“हँ !” विश्व झसङ्ग भयो । पिइरहेको कफी टक्क रोकियो । कोहिनुरको सौन्दर्यरूपी नशा एकै झट्कामा उत्रियो । “ए ! प्रतीक तिम्रो क्लासमेट हो र ?” अचम्म पर्दै सोध्यो उसले ।

“हो नि विश्व दा, मेरो सबैभन्दा मिल्ने साथी ।” प्रसङ्ग बदल्दै फेरि भनिन्— “अनि हजुर कुन कलेजमा पढाउनुहुन्छ ? अस्ति आन्टीले भन्दै हुनुहुन्थ्यो ।”

विश्वको मन एकाएक हिउँझैँ चिसिन पुग्यो । अघिसम्मको त्यो रोमाञ्चकता एकाएक खहरे खोलाझैँ सुकेर गयो । मनमनै निराश हुँदै भन्यो— “बालाजुको जाभिएर कलेज ।”

मन्दिराको आगमन भएपछि दुवैजना खुसी हुँदै गफ गर्न थाले । उसलाई भने आफ्नो खुसी खुइलिएको झैँ भान भयो । सालाको गर्लफ्रेन्ड पो रहिछिन् ! के गर्नु र अब ! आसक्तिको डोरी एकै झट्कामा चुँडियो ।

“यी लिनुस् चिया, ९ बजिसक्यो । होइन, कति बेडमै टोलाएर बसिरहनु भएको भन्या ! उठएर फ्रेस हुनुहोस् ! कलेज जानु पर्दैन र ?” मन्दिरा कोठाभित्र प्रवेश गर्दै भन्छिन् ।

विश्वको तन्द्रा भङ्ग हुन्छ । अगाडि चियाको कप लिएर ठिङ्ग उभिएकी स्वास्नीलाई उसले बस्ने सङ्केत गर्छ । अनि चिया हातमा लिँदै भन्छ— “मैले पनि भर्खर ७ बजेको समाचारमा सुनेको, नागार्जुनको डाँडामा बोरामा फालिएको शव भेटियो भनेर । पहिचान पनि खुल्यो— बाफल बस्ने अन्दाजी वर्ष १९ की कोहिनुर सिन्हा रे । म त झन्डै बेहोस भएको । कसले गर्‍यो होला त्यस्तो अपराध ?”

निराश भावमा उसले भन्दै जाँदा मन्दिरा पनि अँध्यारो अनुहार पार्दै भन्छिन्— “त्यही त, अघि बिहान पवित्राले कल गरेर भनेकी, म त अचम्मै परेँ । दुई हप्ताअगाडि त हाम्रै घर आएकी थिइन् । प्रतीक मेरो भाइ भन्ने थाहा पाएपछि कति खुसी भएकी थिइन् । अब त हजुरलाई आन्टी भन्दिनँ, दिदी नै भन्छु भन्थिन् । कति राम्री थिइन् । कुन पापीले त्यस्तो गर्‍यो होला ? अब त काठमाडौँ पनि सुरक्षित रहेन । मलाई त भात पकाउनै मन लागेन । कोहिनुरको त्यो हसिलो अनुहार मात्र आँखाअगाडि आइरहेको छ । उता प्रतीकको पनि बेहाल छ । अघि कुरा भएको थियो, उसले पनि हप्ता दिन भयो नभेटेको, फोन गर्दा पनि मोबाइल अफ छ । समाचार सुनेर ह्वा… ह्वा… रोयो मेरो भाइ । कस्तो घटना घट्यो, हे भगवान् !”

मन्दिरा सुक्सुकाउन थालिन् । विश्वले सम्झाउँदै भन्यो— “पुलिसले पत्ता लगाउँछन् एक दिन अवश्य हत्यारालाई ! हुने कुरा भइसक्यो, पिर नगर । मलाई पनि केही गर्नै मन लागेन, तर अब कलेज त जानुपर्‍यो । आज म क्यान्टिनमै खाउँला । तिमी स्कुल जान्नौ त आज ?”

“अहिले प्रतीक आउँछु भनेको छ । आज जान्नँ स्कुल, मेरो मुड पनि ठिक छैन । प्रतीकको गर्लफ्रेन्ड रहेछ, फुपूलाई पनि कोहिनुरको बारेमा थाहा रहेछ । फुपूले त स्वीकृति दिइसक्नुभएको रहेछ, तर फुपाजुले चाहिँ बाबु इन्डियन भएकाले हुँदैन भनेर अडान लिनुभएको रहेछ । फुपाजुलाई पहिलेदेखि इन्डियनहरू मन नपर्ने— दिल्लीमा बसेर आएकाले हो कि ! नत्र यो वर्ष नै विवाह गर्ने सोच रहेछ प्रतीकको । विचरा मेरो भाइ !” मन्दिरा एकै सासमा भन्दै जान्छिन् ।

समय यसरी नै बितिरहन्छ । विश्वले जति कोसिस गरे पनि कोहिनुरलाई बिर्सन सकेको हुँदैन । एक दिन कलेजबाट थाकेर घर आएको मात्र के हुन्छ, मन्दिरा आत्तिँदै भित्र पस्छिन् । “के भयो मन्दिरा, किन यसरी आत्तिएकी ?”

“कोहिनुरको घरमा त पुलिस आएको रहेछ । कोहिनुरको बाबुलाई पक्रे रे !” मन्दिराले सुइय सुस्केरा तान्दै भनिन्— “बाबुले नै मारेको भन्दै छन् सबैले कोहिनुरलाई त !”

“हैट ! नचाहिने कुरा, कहीँ बाबुले पनि आफ्नी छोरीलाई मार्छ ?” ऊ अविश्वास प्रकट गर्छ ।

“कोही-कोही पुरुषहरू कति निर्दयी हुन्छन्, हजुरलाई थाहै छैन !” मन्दिरा सोफामा ढल्किन्छिन् ।

ऊ किङ्कर्तव्यविमूढ भई स्वास्नीको अनुहार केलाउन पुग्छ । उसको आँखाअगाडि प्रतीकको रुन्चे अनुहार नाच्न थाल्छ । केही दिनअगाडि कलेजमै भेट्न आएको थियो प्रतीक । दुवै नजिकैको रेस्टुरेन्टमा पसेका थिए ।

“के गर्नु भिनाजु, मेरो त जिन्दगी नै बर्बाद भयो । मेरी कोहिनुरको कसले हत्या गर्‍यो ?” प्रतीकले निराश हुँदै सोधेको थियो— “हजुरलाई बी.एल. सिन्हाका बारेमा केही थाहा छ कि ?”

विश्वले “दुई–चार चोटी देखेको, बोलचाल भएको थिएन” भन्दै अनभिज्ञता प्रकट गरेको थियो ।

प्रतीकले रुन्चे स्वरमा भन्दै गयो— “हामी एकअर्कालाई एकदम मन पराउँथ्यौँ । नामअनुसारकी साच्चै नै कोहिनुर हीरा जस्तै थिई ! हाम्रो प्रेममा कसको कुदृष्टि पर्यो भिनाजु ! कोहिनुरका बुबा हाम्रो सम्बन्धले खुसी हुनुहुन्नथ्यो । बेलाबेला कोहिनुरसँग झगडा हुन्थ्यो रे, एक दिन त हात पनि हाल्नुभएछ । बाबुसँग उनी एकदमै डराउँथिन् । कोहिनुरले त मलाई ‘भगाऊ’ पनि भनेकी थिइन्, तर मैले पहिले बुबालाई मनाउँला भनेर आँट गरिनँ ।” विश्वको मन प्रतीकको कुरा सुनेर साह्रै दुख्यो; ऊ मनमनै पछुतायो— आफ्नै सालाकी प्रेमिकामाथि कस्तो आसक्त भएछु भनेर ।

मोबाइलको घण्टीले उसको अतीत छताछुल्ल पारेर पोख्छ । ऊ वर्तमानमा फर्कन्छ । साथी दीपक (सरकारी वकिल) को फोन रहेछ ।

“हेलो विश्व ! के छ खबर ? त्यो बी.एल. सिन्हा भन्ने तेरै टोलतिर बस्छ हैन ? त्यसले त आफ्नै छोरी मारेछ नि ! तँलाई थाहा छैन ?” दीपकले सोध्यो ।

“तँले कसरी थाहा पाइस् ?”

“त्यो कोहिनुर हत्याकाण्डको केस त मैले नै हेरिरहेको छु नि ! मान्छे पहुँचवाला भएकाले अलि गाह्रो भएको थियो अनुसन्धानमा । नेता–मन्त्रीहरूसँग पनि उठबस रहेछ । तँले कुरा सुन्यो भने अचम्म पर्छस्,” दीपकले रहस्य खोल्न चाह्यो ।

“भन् न त ! सुन्न हतार भो,” विश्वले भन्यो ।

“ल सुन, त्यो पातकीले त छोरीलाई बच्चैदेखि यौनशोषण गरिरहेको रहेछ । छोरीको अरूसँग प्रेम भएकाले नै उसले मारेको रहेछ ।”

यो कुराले विश्वको मस्तिष्क नै झनझनाउँछ । “ओ माई गड ! त्यस्तो पनि गर्छन् ? आफ्नै छोरीलाई पनि बाँकी नराख्ने ! छि, पुरुष भन्न पनि लाज लाग्ने भयो ।”

“लौ, तँलाई यो पनि थाहा रहेनछ— कोहिनुर त बी.एल. सिन्हाकी आफ्नै छोरी होइन रहिछिन् नि ! त्यो पापी नरपिशाच गरिब नेपालीकी छोरी धर्मपुत्रीका रूपमा पालेको रहेछ र ‘रखैल’ बनाएको रहेछ,” दीपकले थप रहस्य खोल्यो ।

विश्वको मनमा ठुलो भूकम्प जानछ । आँखैअगाडि कोहिनुरको त्रसित अनुहार आउँछ । कोहिनुर रुँदै भनिरहेकी थिइन्— “हो विश्व दा, मलाई मेरै अधर्मी बाबुले मार्‍यो । जब मैले उसको इच्छा पूरा गर्न मानिनँ, अनि मलाई घाँटी थिचेर मार्‍यो । बच्चैदेखि मेरो शरीरसँग खेल्दै आएको मेरो नरपिशाच बाबुले प्रतीकलाई माया गरेको सहन सकेन । त्यो रात पनि सधैँजसो मलाई ओछ्यान बनाउन चाह्यो, मैले मानिनँ । मलाई यो पापको जुनीबाट मुक्ति दिनुस् पापा भन्दै अनुनय–विनय गरेँ, तर उसले मलाई मारेर जङ्गलमा फालिदियो ।”

“खाना खान जाने होइन ?” मन्दिराको यो आवाजले उसको सपना गर्ल्यागुर्लुम भत्किन्छ । दीपकसँगको वार्तालापपछि त ऊ सोफामै निदाउन पुगेछ ।

“लौ, सोफामै निदाउनुभएछ त !” मन्दिरा छक्क पर्छिन् ।

“ओहो ! कस्तो डरलाग्दो सपना देखेछु कोहिनुरको…” वाक्य बीचमै अड्किन्छ । अनि आक्रोशित हुँदै भन्छ— “त्यो पापी बी.एल. सिन्हालाई फाँसी दिनुपर्छ । कोहिनुरको हत्यारा हो त्यो नराधम !”

उसको अनुहारमा क्रोधको रेखा यत्रतत्र फैलिन्छ । मन्दिरा आश्चर्यचकित भावमा लोग्नेको अनुहार केलाउन पुग्छिन् ।

–०००–
बाफल चोक, काठमाडौँ