सात वर्ष: प्रतीक्षादेखि परिणयसम्म
“रोशनी र प्रदीपको अजेय प्रेमगाथा”

लेखक : प्रभात न्यौपाने

(एक पूर्ण ऐतिहासिक स्मारिका : विशेष संस्करण)

प्रेमको शाश्वत परिभाषा

प्रेम केवल दुई शब्दको उच्चारण वा क्षणिक आकर्षण होइन । प्रेम त एउटा गहिरो साधना हो, एउटा मौन वाचा हो र जीवनभर निभाउनुपर्ने एक पवित्र जिम्मेवारी हो । प्रेम भनेको केवल सँगै मुस्कुराउनु मात्र होइन, बरु हजारौँ माइलको दूरीमा रहेर पनि एउटै ढुकढुकी महसुस गर्नु हो ।

यो स्मारिका दुई यस्ता आत्माहरूको विजयगाथा हो, जसले समयको कठोर परीक्षा, भूगोलको दूरी र समाजका तीखा प्रश्नहरूलाई धैर्यको ढालले परास्त गरे । प्रदिप र रोशनी— जसको प्रेम सात वर्षको प्रतीक्षा र दश वर्षको पसिनाले सिञ्चित छ ।

दुई भूगोल, एउटै गन्तव्य

स्याङ्जाको ऐतिहासिक भूमि सिखडाँडाको शान्त परिवेशमा हुर्किएका एक लगनशील र इमानदार युवक— प्रदिप ।
र, रूपन्देहीको तिलोत्तमा नगरपालिका–१३, भलवारीको आँगनमा आफ्नो उज्ज्वल भविष्यका सपना बुन्दै हुर्किएकी एक दृढ र साहसी युवती— रोशनी ।

दुई फरक भूगोल, फरक हुर्काइ । तर नियतिले उनीहरूको मुटुको तार यसरी जोड्यो कि दूरीले पनि त्यसलाई कहिल्यै छिन्न सकेन । उनीहरूको सम्बन्धको जग चिनजानबाट होइन, विश्वासबाट सुरु भएको थियो ।

सुरुवात साधारण थियो— सामान्य चिनजान, हल्का मुस्कान, औपचारिक संवाद । तर समयले त्यही संवादलाई गहिराइ दियो ।

प्रदिपको स्वभावमा रहेको जिम्मेवारी, धैर्य र सरलता रोशनीलाई मन पर्यो । रोशनीको आत्मसम्मान, स्पष्ट सोच र संवेदनशीलता प्रदिपको मनमा बस्यो ।

उनीहरूले प्रेमलाई हतारमा स्वीकार गरेनन् । पहिले मित्रता बन्यो । मित्रतामा विश्वास बढ्यो । विश्वासले प्रेमको बीउ रोप्यो ।

प्रेम कहिल्यै एकैचोटि विस्फोट भएर जन्मिँदैन । यो बिस्तारै बढ्ने अनुभूति हो— जसरी बिहानको घाम बिस्तारै उज्यालो फैलाउँछ ।

सामान्य सन्देशहरूबाट सुरु भएको कुराकानी दिनप्रतिदिन बढ्दै गयो । जीवनका साना–साना कुरा साझा हुन थाले । खुसीका क्षणहरू, असफलताका कथा, भविष्यका सपना— सबै कुरा आदान–प्रदान हुन थाले ।

एक दिन उनीहरूले महसुस गरे— उनीहरूको सम्बन्ध केवल मित्रता रहेन । त्यहाँ अपनत्व थियो, चिन्ता थियो, प्रतीक्षा थियो ।

तर उनीहरूले प्रेमलाई केवल भावना बनाएनन् । उनीहरूले त्यसलाई निर्णय बनाए ।

च्याटमा सीमित सम्बन्धलाई १ वर्षको लामो पर्खाइपछि आमनेसामने भएर प्रेम व्यक्त गरे ।

परदेशको पसिना र स्वदेशको पर्खाइ (कोरियाको ७ वर्ष)

प्रदिपको जीवनको एउटा ठूलो खण्ड मुग्लानको माटोमा बित्यो । परिवारको आर्थिक भविष्य र आफ्ना सपनाहरूलाई आकार दिन उनी दक्षिण कोरिया प्रस्थान गरे । ७ वर्ष… यो कुनै सानो समय थिएन ।

कोरियाको त्यो हड्डी कमाउने चिसो, कलकारखानाको मेसिनरी आवाज र दिनरातको कडा परिश्रम । थकित शरीर लिएर कोठामा फर्कँदा प्रदिपको एक्लोपनको एउटै सहारा थियो— रोशनीको आवाज ।

उता कोरियामा प्रदिप पसिना बगाउँदै थिए, यता नेपालमा रोशनी प्रतीक्षाका दिनहरू गन्दै थिइन् । एउटा भिडियो कलको स्क्रिनमा देखिने अनुहारले नै उनीहरूको सात वर्षको प्यास मेटाइरह्यो । प्रदिपले आफ्नो जवानीका स्वर्णिम ७ वर्ष परदेशमा खर्चिए, ताकि आफ्नो र रोशनीको भविष्यको जग बलियो होस् ।

स्क्रिनभित्रको प्रेम र दूरीको पीडा

दूरीले सम्बन्धमा कति पीडा दिन्छ, त्यो प्रदिप र रोशनीलाई भन्दा बढी कसलाई थाहा होला ? चाडपर्व आउँदा अरूका जोडीहरू सँगै हुँदा, उनीहरूले केवल फोनको स्क्रिनमा एक–अर्कालाई हेरेर चित्त बुझाउनुपर्थ्यो ।

कोरिया र नेपालको समयको अन्तर ।

नेटवर्कको समस्या र कहिलेकाहीँ काटिने संवाद ।

बिरामी हुँदा छेउमा बसेर सुम्सुम्याउन नपाउनुको छटपटी ।

तर यी सबै भौतिक दूरीहरू उनीहरूको आत्मिक सामीप्यताका अगाडि फिका साबित भए । प्रदिपको परिश्रम र रोशनीको धैर्यले दूरीलाई एउटा अवसरमा बदल्यो ।

सात वर्षको उकालो–ओरालो

सात वर्षको यो प्रेम यात्रा सधैँ समतल रहेन । कहिलेकाहीँ असमझदारीका काला बादलहरू पनि मडारिए । कहिलेकाहीँ सानो कुरामा मनमुटाव भयो, कहिलेकाहीँ व्यस्तताले गर्दा संवाद कम भयो ।

कहिलेकाहीँ रिस, आवेग र उत्तेजनामा आएर झैझगडा पनि भए तर ती आवेग र रिसको उत्तेजनालाई उनीहरूले मनमा कहिल्यै राखेनन्; सोचे रिस र झगडाभन्दा ठूलो त हाम्रो सम्बन्ध हो । एक–अर्काको केही कुरामा मन पनि दुखे, दुखाइमा मौनता साँधेर नबोलेर बसेका दिनहरू पनि थिए तर त्यहाँ पनि उनीहरूले समझदारी देखाए, मौनताले सम्बन्धमा चिसोपन ल्याउँछ भन्ने बुझे र वार्तालाप गरिरहे, दुवैजना बोलिरहे सम्बन्ध बाँचिरह्यो ।

तर उनीहरूले ‘ब्रेकअप’ को सजिलो बाटो रोजेनन् । उनीहरूले संवाद रोजे, माफी रोजे र एक–अर्काको कमी–कमजोरीलाई स्वीकार गर्ने महानता रोजे । सात वर्षको यो अवधिले उनीहरूलाई प्रेमी–प्रेमिका मात्र होइन, एक–अर्काको ‘पिलर’ (खम्बा) बनायो ।

सात वर्ष… कसैले सुन्दा सामान्य लाग्न सक्छ । तर बाँचेर हेर्दा, त्यो समय छोटो हुँदैन ।

यी सात वर्षमा उनीहरूले धेरै कुरा भोगे । सात वर्ष केवल समय होइन, तपस्या थियो ।

प्रत्येक चाडपर्वमा मनले सोध्थ्यो— “कहिले होला हाम्रो पनि ?”

प्रत्येक विवाह समारोहमा सहभागी हुँदा, मनमा एउटा आशा पलाउँथ्यो ।

तर उनीहरूले हतार गरेनन् । उनीहरूले समयलाई परिपक्व हुन दिए । प्रेमलाई परीक्षित हुन दिए ।

रोशनी : धैर्य र दृढताको प्रतिमूर्ति

हाम्रो समाजमा एउटी युवतीका लागि ७ वर्षसम्म कसैलाई पर्खनु र उमेर बढ्दै जाँदा समाजले सोध्ने “कहिले गर्ने बिहे ?” भन्ने प्रश्नहरूको सामना गर्नु फलामको च्युरा चपाउनु सरह हो ।

हाम्रो समाजमा छोरीको उमेरसँगै प्रश्नहरू पनि बढ्छन् ।

“किन बिहे नगरेकी ?”
“कुनै समस्या त छैन ?”
“माग्न आएका केटालाई किन नकारेकी ?”

रोशनीले यस्ता प्रश्नहरूको सामना गरिन् । कतिपयले शङ्काको दृष्टिले हेरे । कतिपयले अनावश्यक सुझाव दिए ।

तर उनी आफ्नो निर्णयमा अडिग रहिन् । उनले आफ्नो जीवनसाथी आफैँ रोज्ने साहस देखाइन् ।

यो केवल प्रेमको पक्षमा उभिनु थिएन; यो आत्मसम्मानको पक्षमा उभिनु थियो ।

रोशनीले पारिवारिक दबाब, आफन्तका जिज्ञासा र सामाजिक टिप्पणीहरूको सामना गरिन् । धेरैले उनलाई डगमगाउन खोजे होलान्, धेरैले विकल्पहरू देखाए होलान् । तर रोशनी ‘प्रदिप’ नामको त्यो विश्वासमा अडिग रहिन् । उनले प्रमाणित गरिन् कि यदि प्रेम सच्चा छ भने, संसारको कुनै पनि शक्तिले त्यसलाई तोड्न सक्दैन ।

प्रदिप : जिम्मेवारी र प्रेमको सन्तुलन

प्रदिपले केवल प्रेम मात्र गरेनन्, उनले एउटा भरोसा पनि दिए । ७ वर्षको वैदेशिक रोजगारीको क्रममा उनले आफ्नो व्यक्तिगत सुखलाई तिलाञ्जली दिएर भविष्यको योजना बनाए । उनले रोशनीलाई कहिल्यै असुरक्षित महसुस हुन दिएनन् ।

उनले देखाए कि एउटा पुरुषले प्रेम गर्दा केवल गुलाबको फूल मात्र दिँदैन, बरु आफ्नो रगत–पसिना बगाएर एउटा घर र एउटा सुरक्षित भविष्य पनि निर्माण गर्छ । प्रदिपको धैर्य र मेहनत नै उनीहरूको सफल विवाहको मुख्य आधार बन्यो ।

चिसोपनलाई पगाल्ने न्यानो विश्वास

सम्बन्धमा कहिलेकाहीँ मौनता पनि आयो । लामो दूरीले गर्दा कहिलेकाहीँ शङ्काका स–साना झिल्काहरू पनि देखिए होलान् । तर प्रदिप र रोशनीको बीचमा एउटा यस्तो समझदारी थियो, जसले हरेक समस्यालाई संवादमार्फत समाधान गर्थ्यो । उनीहरूले कहिल्यै तेस्रो व्यक्तिलाई आफ्नो सम्बन्धमा खेल्ने मौका दिएनन् ।

आर्थिक स्थिरता, पारिवारिक सहमति, सामाजिक स्वीकार्यता— यी सबै प्रश्न थिए । तर उनीहरूले हार मानेनन् ।

हरेक समस्यालाई उनीहरूले “टुट्ने कारण” होइन, “बलियो बन्ने अवसर” बनाए ।

परिवारको सहमति र खुसीको उज्यालो

लामो समयको सङ्घर्ष र समर्पणपछि जब दुवै परिवार उनीहरूको प्रेमलाई स्वीकार गर्न राजी भए, त्यो क्षण कुनै युद्ध जितेको भन्दा कम थिएन । प्रदिपको इमानदारिता र रोशनीको अटल विश्वासले अन्ततः पारिवारिक सहमतिको मोहर पायो । ७ वर्षको ‘लुकामारी’ अब आधिकारिक उत्सवमा परिणत हुन तयार भयो ।

माघ २१ — प्रतीक्षाको सुखद अन्त्य

२०८२ साल माघ २१ गते । एउटा यस्तो ऐतिहासिक दिन, जसले सात वर्षको प्रतीक्षालाई पूर्णविराम लगायो र नयाँ जीवनको सुरुवात गर्यो ।

माघको कठ्याङ्ग्रिदो बिहान । मण्डप सजिएको थियो । आफन्तहरूको भीड, साथीहरूको हर्षोल्लास ।

जब प्रदिपले रोशनीको हात समाते, त्यो केवल संस्कारको प्रक्रिया थिएन । त्यो सात वर्षको प्रतीक्षाको अन्तिम अध्याय थियो ।

सिन्दूरको त्यो रेखाले केवल वैवाहिक पहिचान दिएन; त्यो विश्वासको मुहर थियो ।

मण्डपमा जब प्रदिपले रोशनीको सिउँदोमा सिन्दूर भरे, त्यो केवल एउटा धार्मिक संस्कार मात्र थिएन । त्यो कोरियाका ती ७ वर्षका कष्टकर दिनहरूको प्रतिफल थियो, त्यो रोशनीले भोगेका सामाजिक प्रश्नहरूको जवाफ थियो र त्यो सात वर्षको अटुट प्रेमको विजय उत्सव थियो । माघको त्यो बिहानले प्रदिप र रोशनीलाई सधैँका लागि एक बनायो ।

प्रेरणाको एउटा बलियो दस्तावेज

आज प्रदिप र रोशनीको कथा सुन्दा धेरैलाई एउटा चलचित्रको कथा जस्तो लाग्न सक्छ । तर यो वास्तविकता हो । आजका पुस्ताका लागि, जो सानो समस्या आउँदा सम्बन्ध तोड्न हतारिन्छन्, उनीहरूका लागि यो एउटा ठूलो पाठ हो ।

प्रेममा दूरी समस्या होइन, विश्वासको कमी समस्या हो ।

मुग्लानको पीडा प्रेमको न्यानोपनले भुल्न सकिन्छ ।

धैर्य राख्ने हो भने समयले सबै कुराको पुरस्कार दिन्छ ।

वैवाहिक जीवनको नयाँ क्षितिज

अब प्रदिप र रोशनीको जीवनको अर्को महत्त्वपूर्ण अध्याय सुरु भएको छ । अब फोनको स्क्रिन होइन, एक–अर्काको साथ छ । अब मेसिनको आवाज होइन, एक–अर्काको ढुकढुकीको सङ्गीत छ । ७ वर्षको परदेशको भोगाइले प्रदिपलाई परिपक्व बनाएको छ भने ७ वर्षको प्रतीक्षाले रोशनीलाई अझ बलियो ।

अब उनीहरू मिलेर एउटा यस्तो संसार बनाउनेछन्, जहाँ केवल माया, सम्मान र समझदारी हुनेछ ।

निष्कर्ष — प्रेमको अमर गाथा

आज उनीहरू केवल दम्पती होइनन् । उनीहरू उदाहरण हुन् ।

उनीहरूले देखाए— धैर्य राख्दा प्रेम जित्छ । संवाद गर्दा सम्बन्ध टिक्छ । विश्वास गर्दा भविष्य उज्यालो हुन्छ ।

आजका धेरै युवाहरूका लागि उनीहरूको कथा प्रेरणा बनेको छ ।

प्रेम सजिलो हुँदैन, तर साँचो प्रेम असम्भव पनि हुँदैन । प्रदिप र रोशनीको यात्राले सिकाउँछ कि यदि दुई आत्मा एक–अर्काप्रति समर्पित छन् भने, भूगोलका हजारौँ माइल र समयका हजारौँ दिनहरू केवल सङ्ख्या मात्र हुन् ।

प्रदिपको पसिना र रोशनीको आँसुको उचित कदर भएको छ । सात वर्षको प्रतीक्षाले सिन्दूरको सौभाग्य पाएको छ ।

उनीहरूको यो नयाँ यात्रा सधैँ सुखमय रहोस् । प्रदिप र रोशनीको यो प्रेम–कथा इतिहासको पानामा सधैँ एउटा प्रेरणाको रूपमा जीवित रहोस् ।

समर्पण

यो स्मारिका स्याङ्जाका प्रदिप भट्टराईको ७ वर्षे कठोर परिश्रम, रूपन्देहीकी रोशनी अधिकारीको ७ वर्षे अटल धैर्य र उनीहरूको संयुक्त विश्वासलाई समर्पित छ । यो ती सबै प्रेमीहरूलाई समर्पित छ जो दूरीमा रहेर पनि एउटा सपना देखिरहेका छन् ।

“जहाँ साँचो प्रेम हुन्छ, त्यहाँ ईश्वरको वास हुन्छ ।”

सात वर्षका ती सन्देशहरू, ती भेटहरू, ती साना ठूला झगडाहरू— सबै अब स्मृतिका अमूल्य पानाहरू बनेका छन् ।

कहिलेकाहीँ उनीहरूले ती दिन सम्झेर मुस्कुराउनेछन् । कहिलेकाहीँ आँखा रसाउनेछन् ।

तर अन्ततः गर्व महसुस गर्नेछन्— “हामीले हार मानेनौँ ।”

प्रेम अमर रहोस् । विश्वास अटल रहोस् । जीवन सुखमय रहोस् ।

शुभविवाहको हार्दिक शुभकामना !
प्रेम अमर रहोस् !

–०००–
लेखकको ठेगाना : कपिलवस्तु, हाल: युएई